Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Tanrı selamını sadaka sayan,
İster erkek olsun istersen bayan,
Senlik benlik diye insan ayıran,
Ayrılmaz tek yolda yürüyen insan,

Unutma dünyada dostluk hatırı,
Oku sana yazdım ben bu satırı,
Dünya nefret kokar bundan ötürü,
Gel unutma uğra bana yol üstü.

Dünya çile ile ölüm kokuyor,

Sanadır bu sözüm kendin bilirsin,
Birgün doğdun ama birgün ölürsün,
Belki eğri yolu örnek alırsan,
Dön geriye doğru yolu kapatma.

Unuttum dünyayı hayale daldım,
Hırçınlaştım nefsin esiri oldum,
Acıdım kendime insafa geldim,
Neden benim benden haberim yoktur.

Çağ zenginlik çağı, fakir esiri,

Değildir dünyaya içinden yanık,
Kurumuş vicdanı, nefsine yenik,
Akıldan piyade, sözde uyanık,
Hep bana, hep bana sana yok dedi.

Asıl fedakarlık varı pay etmek,

Sakal bırakmakla olunmaz hacı,
Kele yetmez imiş kelin ilacı,
Gerçek softa hacı hoca harici,
Düzeni bozana yazıklar olsun.

Gel zaman git zaman geldik bugüne,
Alıştık biz varlık ile yoğuna,
Fakir yine fakir zengin övüne,
Kim ölüpte kime kalır yarınlar.

Yedik,içtik konduk göçtük eğlendik,

Gülmez yüze kalpler taştır,
Benim için dünya boştur,
Ölüm bundan daha hoştur,
Gelsin derim yeter gayri.

Yok dünyanun tadı tuzu,

Senin için rahat bizler dardayız,
Şaşırdık rotayı bilmem nerdeyiz,
Halk olarak zor içinde zordayız,
Zamla gönül eğlemeye alıştık.

Sıkıntıya ilaç çaydaki demim,

Ne yokluktan dostum nede varlıktan,
Sanki çıkacakmış gibi darlıktan,
Kara cahillikten bence körlükten,
Üç kuruş uğruna takla atan çok.

Dürüst aç kalsada yer acı soğan,