Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Han gıda dondurma sanada kalmaz,
Çok uğraşma patron kıymetin bilmez,
İnsan olan insan kula kul olmaz,
Ümitlenme boşa baldızım Suna.

Hastalansan izin almak güç olur,

Aşkla doğdum, aşkın ile yeşerdim,
Yokluğunda solup, daldan düşerdim,
Söylüyorum, bunu nasıl başardın,
Kul oldum ben senin aşkına yarim.

Benim sevdam sanki ağaç misali,

Bu kahpe dünyayı sanmaki baki,
Şaşırmaz eceli ölümdür hakı,
Kendin götürürsün günahı yükü,
Sende geleceksin benim peşimden.

Hak yarattı Adem oğlu Ademi,

Mert Tahir kardeşim soyadı Karahan
İlk odur Facede karşıma çıkan
İnsana insanca hoşgörü bakan
Ben Kastamonulu Mert'i bilirim...

Yeşim ile Mert'i Facede gördüm,

Yalancı yalanı bellek edinmiş,
Anladım ki dünya dürüste yer yok,
Kahpeler çoğalmış puştlar çoğalmış,
İnsanlar bir başka dünya bir başka.

Yalan söyler gerçek gibi kandırır,

Zannetme bu dünya boştur, boş kalır,
Övünme yaptığın yanına kalır,
Hak, adalet hakta yerini alır,
Gerçekler gözüne dizilir bir gün.

Bir zamanlar geçilmezdi havandan,
Afra tafra yaptın çıktın sayfamdan,
Meğerki şairi severmiş candan,
İnternet sayfama hoş geldin Tubam.

Bu garip şairin dostluğu bitmez,

Bir insan dünyaya geldiyse meğer,
Dost olur dostluğa boynunu eğer,
Şimdikiler para mal mülkü sever,
İnsanlığı örnek alsın isterim.

Neler vardır daha daha niceler,

Madem ki gelmişim ben bu dünyaya,
Yok olsun yalanlar nedendr niye,
Hiç demem ki aka karadır diye,
Kuldan değil ben Allah'tan korkarım.

Gün doğar gün batar bir gün misali,

Zenginde misafir,fakirden uzak,
Fırsatçıya fırsat masuma tuzak,
Yalancıyı anlı açık yüzü ak,
Haklıya haksızca bağıran para.