Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Dürzülerin elin kolun bağlarsan,
Haksızlığa isyan edip çağlarsan,
Doğru olup gerçekleri söylersen,
Bu haline sana yer yok Dünyada.

Doğrulukla her engeli aştın,

Sanki koca otel dolu,
Şaşıran şaşırmış yolu,
Yüce Allahın Nankör kulu,
Bakın yine çıktı pos.
Bir kahpeyle bir deyyus.

Can yoldaşım Can Aleviler,
Hem akıllı hem deliler,
Pirim Muhammet Ali'ler,
Bu Yol Bizim Yolumuzdur.

Ben tanımam sağı solu,

Geçim telaş büyük sancı,
Hayırsız evlatın hıncı,
Baba hancı Ana yancı,
Bundan sevilmez Babalar.

Damla damla akar kanım,

İkiside birbirini sevmiş bir kere,
Aşk yamandır göz açtırır her köre,
Seven sevmeyince bulunmaz çare,
Destan olmuş Cananla Erolun Aşkı.

Aşk ferman dinlemez içten kemirir,

Zengin ağa fakir köle,
Fakir benzer susuz çöle,
Göz önünde bile bile,
Rezalete dur diyen yok.

Kimi parapul içinde yüzer,

Bizleri Dövmüştün ta yıllar önce,
Çocuk dövmek sana yakışır anca,
İyi düşün sırat yolu çok ince,
Canın cehenneme Osmanın Hasan.

Burhaz uşağındı sen bolu beyi,

Ömre bedel ömür kattın,
Ne yazık bırakıp gittin,
Doğru kalktın doğru yattın,
En sonunda beni unuttun,
Razı sizden gönlüm benim.

Doğrusu seni insan yerine koydum,
Tanı beni ben ezeldende buydum,
Cahil bozmasından bu sözü duydum,
Anlamadan bana ne dersin densiz.

Soysuza bak kendinden değildir emin,

Ben bilirim sevmeyeni seveni,
Haylaz öküzlerin boştur düveni
Her olur olmaza etmem güveni,
İki yüzlü şerefsizden Dost olmaz.

Ölen öldü ne beklersin diriden,