Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Yüce Allah varken puta tapandın,
Gösteriş olsun diye ibadet yapandın,
Çıplak doğdun ama sonra kapandın,
Geç bunları geç sen kara çarşaflı.

Kendini bilen kara çarşaf takınmaz,

Önce İnsan ol ağırdan al ağırdan,
Haykırsanda cevap gelmez sağırdan,
Nasıl anlaşılır soysuz gavurdan,
İnsanın aynasıdır kalpten dökülen.

Şansla kader bazen tersine döner,

Budünyaya gelmek gitmek bir anlık,
Ne olursa olsun sonu karanlık,
Belki bugün belki ömür yarınlık,
Dünya fani aldanıpta kalp kırma.

Olma zalim zorba olma muhanet,

Gez Dünyayı baştan başa,
Ne kadar yaşarsan yaşa,
Kendini vursanda taşa,
Kaçsanda ölümden kurtuluş varmı.

Gel bu kadarda olma cimri,

Kel kafalı kel aynağım kel Metin,
İşte bundan yoktur senin kıymetin,
Kış geliyor hava soğuk çok çetin,
Benim nasihatim sana Kel Metin.

Sırma saçtan iyi bence kel kafa,

Azaplar çalışır Ağalar vermez,
Hiç kimse göz açıp gerçeği görmez,
Fakir olan dolu bir hayat sürmez,
Dar gelir Bize koskoca Dünya.

Zehir sıçar bal vermeyn arılar,

Güzellikte bir birini günüler,
Daha görmediğim neler var neler,
Eskilere baktıkça şimdi yeniler,
Bu zamanın kızları ne kadar güzel.

Her zaman güzele güzeldir denmiş,

Gerçek can dostuma koşar giderim,
Elin malı mülkü varmış niderim,
Azımla yetinir bayram ederim,
Elin para pulu neme gerekli.

Kim ister ki fakirliği yokluğu,

Ankara çankayada Halkın Vekili,
Atar tutar mangalda bırakmaz külü,
Kavgalı gürültülü oynar ikili,
Madara maskara olduk velakin.

Kimi nalına vurur kimi mıhına,

Uğursuz baykuşlar ötüyor bağda,
Tilkiler çakallar dolaşır dağda,
Yirminci yüzyılda hemde bu çağda,
Garip şaşkın meydan kaldı itlere.

Çıkar İnsanları ikiye böldü,