Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Tabiki her İnsan kimliğiyle hür,
Nedenki yalan dolan hayat sür,
İnanki yalancıları gördüm birebir,
Memlektete doğru İnsan kalmamış.

Çırpınırsın dostum dersin birine,

Bir Düşünüp vicdanına sormadın,
Gözün açıp garip halim görmedin,
Çok uğraştım bana kadro vermedin,
Al kadronu çal başına müdür bey.

Ankaradan seni aradı dayım,

Zengin ağa fakir köle,
Fakir benzer susuz çöle,
Göz önünde bile bile,
Rezalete dur diyen yok.

Kimi parapul içinde yüzer,

Ömre bedel ömür kattın,
Ne yazık bırakıp gittin,
Doğru kalktın doğru yattın,
En sonunda beni unuttun,
Razı sizden gönlüm benim.

Bizleri Dövmüştün ta yıllar önce,
Çocuk dövmek sana yakışır anca,
İyi düşün sırat yolu çok ince,
Canın cehenneme Osmanın Hasan.

Burhaz uşağındı sen bolu beyi,

Var ise dünyada sevmek sevilmek,
En güzeli gerçek aşka eğilmek,
Yani bu dünyada gerçeği bilmek,
Sensiz bir dünyada zor olur ölmek,
Ela gözlüm ne gerek derine dalmak,
Lal olmuş dilleri dudak bal kaymak.

Bak şerefsiz yinede adam olmamış,
Ne yazıkki hak yerini bulmamış,
İnan hiç kimseye güven kalmamış,
Bu Dünyada yalancıdan çok ne var.

Herkesi ben kendim gibi sanarım,

Korkak tırsak Kedi kadar yok yürek,
Sessiz gelir hırıl hırıl ederek,
Zaman Zaman çoğalırlar giderek,
Bukalemun Yanar döner yüzsüzler.

Aklım almaz nankör cahil Milleti,

Kendi vermez Devlet verir maaşı,
Kıskanır ekmeği kıskanır aşı,
İstersende sırtın ile taş taşı,
Şerefsize yaranması imkansız.

Çıkmıyor ruhuna işlemiş sağ sol,

Kuyruk sallar sahibine yaranır,
Böyle İnsanlar parmak ile aranır,
Şere gider şer yolunda direnir,
Böyle olur yal kıskanan köpekler.

Döner durur gezer leşin peşinde,