Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Ben ne isem oyum desem olmuyor,
Kötüler iyiyi örnek almıyor,
Söylesende elden bir şey gelmiyor,
İyi kötü herşey kalpte bitiyor.

Herkes ne ederse kendine eder,

Çıkarına nasıl gelirse öyle,
Bu nesil şimdiki insanlar böyle,
Aç gözlü kudurgun nesili neyle,
Bıktım iki yüzlü dostlardan bıktım.

Gıybetimden yapar dedi koduyu,

Bende kulum sende kulsun,
Küçük olsun büyük olsun,
Hak yerini nasıl bulsun,
İnsan İnsan değil ise.

Şaşkın rota şaşkın şoför,

Kimi mıhına vurur kimi nalına,
Küçük görer seni bakmaz halına,
Doğru git de eğri gider yoluna,
Ne kadar zor insanları anlamak.

Güvenirsin sende dersin dostum var,

Dürzülerin elin kolun bağlarsan,
Haksızlığa isyan edip çağlarsan,
Doğru olup gerçekleri söylersen,
Bu haline sana yer yok Dünyada.

Doğrulukla her engeli aştın,

Sanki koca otel dolu,
Şaşıran şaşırmış yolu,
Yüce Allahın Nankör kulu,
Bakın yine çıktı pos.
Bir kahpeyle bir deyyus.

Can yoldaşım Can Aleviler,
Hem akıllı hem deliler,
Pirim Muhammet Ali'ler,
Bu Yol Bizim Yolumuzdur.

Ben tanımam sağı solu,

Geçim telaş büyük sancı,
Hayırsız evlatın hıncı,
Baba hancı Ana yancı,
Bundan sevilmez Babalar.

Damla damla akar kanım,

İkiside birbirini sevmiş bir kere,
Aşk yamandır göz açtırır her köre,
Seven sevmeyince bulunmaz çare,
Destan olmuş Cananla Erolun Aşkı.

Aşk ferman dinlemez içten kemirir,

Zengin ağa fakir köle,
Fakir benzer susuz çöle,
Göz önünde bile bile,
Rezalete dur diyen yok.

Kimi parapul içinde yüzer,