Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Derde derman olmaz para ile pul,
Boyun eğme sakın olma kula kul,
İnsan doğar ölür bunu böyle bil,
Şu fani dünyada kalan var mıdır?

Gelen giden mala mülke aldandı,

İnanmıyor bana dürzünün biri,
Duygu nedir bilmez gerçeğin körü,
Aldanma şairim yoluna yürü,
Gelsin görsün vatan seven biriyim.

Bana uzak olsun vatan haini,

İnsanlık bu kadar zor değil dostum,
Lüzumsuz hiç yere yakarsın postum,
Ben insan olmayan zalime küstüm,
Yazık insanlıktan bıkan utansın.

İnsan olan insana yapar eğilim,

Gariban ekmeğe suya hasretken,
Kriz kapımızda bu da bir dertken
Ben ekmek bulamaz sen de et yerken,
Vicdanı kurumuş insafsız çılgın.

Dünya fani ama bilki boş değil,
Kula kulluk yapma tanrıya eğil,
Padişahda olsan bunu böyle bil,
Unutma dünyanın sahibi vardır.

Sen kendi halince olma ukala,

Sen bir kulsun kendini görürsün nerde,
Eli ile düşer bin türlü derde,
Benim bu dediğim her an, her yerde,
Gerçek edep, erkân yolu unuttuk.

Alıyor, satıyor tutmuyor hesap,

Seçim öncesinde verilen sözler,
Umuttan umuda bağlandık bizler,
Yeminle,vaadle haykıran sizler,
Hani nerde kaldı nasıl unuttun.

Bekle bekle gelmez çilenin sonu,
Geçmiş mazilerde yaianmış anı,
Düşmüşü kaldırmış darda kalanı,
Gerçekten mert oğlu mert unutulmaz.

Utanmaz yüzlerde sertleşen arılık,

Kedi öldü düşmez oldu dillerde,
Aslan öldü garip kaldı çöllerde
Eden bulur denmez geçmiş yıllarda,
Zalimi zorbayı tutan utansın.

Ufuk kardeş dedi memleket Karstır,
Kalbinde üreyen dostluğa hırstır,
Sana Karslı diyemem Karslılar terstir,
Karsın insanları dar Ufuk Sulu.

Sözüm sana değil alınma sakın,