Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Hanım karga olmuş cocuklar serçe,
Arada bir bana savurur pençe,
Nedir suskunluğun sebebi sence,
Kalpler kırmaz işe yarar suskunluk.

Arada bir gelir kalır takılı,

İnek suyu içer sende iç sütü,
İnekten inektir yenmezki eti,
Babanda sevmezdi sen gibi iti,
Bu da sana kapak olsun süt oğlan.

Gelirse başına her türlü bela,
Gelip bana sorma yaradan sor.
Eğer şükretmeden çıkarsan yola,
Dünyayı başına dar edene sor.

Sözlerim kendini bilmez herife,

Ömür tren bende rayı,
Üstümde yük günü ayı,
Kırık sazım keman yayı,
Buruk hava söyler dilim.

Ha! geçti geçecek arzum,

Vermiş bitkilere alı, yeşili,
Yaratmış canlıyı erkek,dişili,
Dünya standartı hayat koşulu,
Hak vermiş cenneti söze ne gerek.

Hasılı nesili doğar gebeden,

Evin sineması gerçeğin hası,
Gösterir dünyayı olur aynası,
Güzel olur gerçekleri duyması,
Haber eder bana televizyonum.

Saat başı haber veriri şaşırmaz,

Unutmuş dostluğu, tanımaz yaren,
Aklınca uyanık havaya giren,
İnsanlıktan başka var mıdır öğren,
Hep kenid dalında solma taş kalpli.

Bir türlü dünyadan almaz nezaket,

Tertibim Ahmet

Benim Bu Sözlerim Bizim Damada,
Arap Derim Ben Takılırım Arada,
Merak Etme Kimdir Diye Nerede,
İkiye Üçlerden Tertibim Ahmet.

Alem yapmak harem kurmak saltanat,
Bizde içki içmek belliki sanat,
Sarhoş olur uçar hayelci kanat,
İçince kendinden geçer hortumlu.

Durmaz içer sonra ayılmaz baygın,

Hatırlatır bir zamanlar köyleri,
Yola döker demlik dibi çayları,
Unut gayrı Gülizar sen bu huyları,
Söz dinlemez bizim hurdacı Gülizar.

Sabit fikir hemde inadı inad,