Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Geçmiyor günlerim dünyamsa zindan,
Zalim dünya beni bıktırdın candan,
Gelsede ölüme razıyım dünden,
Benim ölmeyince olmaz değerim.

Zalim laf anlamaz sözleri acı,

Fotoğrafçı fotovizyon ajansta,
Gerçekten Karslı kız kafadan hasta,
Arama bahene şairim usta,
İstediğin şiir nasıl olmalı.

Sen istersen rapı istersen cazı,

Sararmış gül benzi güller demeti,
Yağar üzerine hakkın rahmeti,
Sensiz dünya ben neyleyim cenneti,
Sırıtıp kokmayan gül neme lazım.

Buğday taneleri burçak başağı,

Özenti kendinde ağalık süsü,
Ne izanı vardır nede törpüsü,
Sence ne yapmalı böyle bir pisi,
Zalimdir zorbadır köyün dayısı.

Gerek yoktur ite zorbadan, zorba,

Acı poyraz eser çatmanın dere,
Tüter gözlerimde bizim kördere,
Üzülürüm köyden gelen habere,
Güzel baba yurdum viranmı olmuş.

Vardır bizde bir kaçtane ağalar,

Ne yapsam neylesem yoz oğlu yoza,
Atmış gam,kasaveti sanki boş koza,
Gerçeklerle ayan gelemez yüze,
Gitmez yaya dolmuşa biner kudurgun.

Ondan bundan yanlış alır öğüdü,

En sonunda şair oldu kulaktan,
Anlaşılmaz durum tıkandı yoktan,
Bilmem bedduadan bilmemki haktan,
Duymazsın sesleri sağırsın kulak.

Günde üç kez damlatırım damlayı,

Yirminci yüz yılda hele bu çağda,
Nedendir bilmem ki kula kul olduk.
Kentin ortasında sanmaki dağda,
Nedendir bilmem ki kula kul olduk.

Hep sözlerim dürütlüğe tarifim,
Ben böyleyim akıl almaz herifim,
Aç kalsamda dürüstlüktür şerefim,
Veren Allah dostum kula kul olma.

Akıl almaz yalakalar, yaftalar,

İnsan yaşatılır diri yakılmaz,
Uzaktan yakından dardan bakılmaz,
Hüner gibi madalyonlar takılmaz,
Benim hıncım lanet şeytan yobaza,
Halk dilinde derler ona abaza.