Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Ana kör cahildir, çocuklar kaba,
Nedir ki bu telaş, nedir bu çaba,
İşi yok, gücü yok neylesin baba,
Boyun eğdim fakat kader utansın.

Aç kalmadı açık koymadım yine,

İnsan olan belli olur huyundan,
Hem huyundan hemde asil soyundan,
Asla geçmem kötülerin köyünden,
Ben sadece doğru insan tanırım.

Temizliktir sade tas ile hamam,

Gözüm açtım hak hukuku tanıdım,
Zannetme doğuştan onmuş canıdım,
Şunu bildim şunu gerçek kanıtım,
Allah verir kısmet veren sen misin.

Ayırt etmek lazım akla karayı,

Bakıp kalıbına aldanma adam,
Sözümde harbiyim olsada dedem,
Söylerim sözümü etseler idam,
Karnı tok gözü aç dev koca bebek.

Unutmuştur sevgi, saygı, hatırı,

Hoş koku tomurcuk çiçekli bağlar,
Fırtına rüzgarlı püsküllü dağlar,
Görseydi halimi tek anam ağlar,
Öksüzüm ben bundan dar dünya.

Haykırsamda avaz avaz bağırsam,

Şu yalan dünyada unut hasedi,
Allah verir insanlara muradı,
Fanidir dünyanın unutma adı,
Anlayıpta bunu bilse kör cahil.

Aç gözünü girme şetan koluna,

Kısıldım,büzüldüm sığmadım sana,
Hiç şasnsım olmadı kaderden yana,
Beden çile çeker yazık bu cana,
Aç gözünü bak sen kör müsün dünya.

Yoktur saltanatım,sosyal hayatım,

Tanrıya kulluk yap kula kul olma,
İyi düşün sonra saçını yolma,
Söz ile sohbetten geriye kalma,
Akıl sende bunu sonda düşünme.

Düşmüşe dar günü olmuşsa zindan,

Adem ile Elif iki sevgili,
Elifse ademin tomurcuk gülü,
Elif bir gül dalı Adem bülbülü,
Adem diyor sensiz olmaz Elifim.

Eliftir ademin gönlünde ışık,

İsmi Erdal Özer memleket Bartın,
Dilerim ki yere gelmesin sırtın,
Belli kalbin temiz dostluktur dürtün,
Kötüler kıymetini bilmez Erdalım.

Erdalım Akbankta güvenlik şefi,