Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Doğruluk dürüstlük para etmiyor,
Düşersen dostlar elden tutmuyor,
Nankör ahbablarım gelip gitmiyor,
İşte buna derler dışlanmış adam.

Olsaydı varlğın seni arardı,

Ağa kendisine kondurmaz tozu,
Nankör yer yer doymaz utanmaz yüzü,
Hep kendini düşünür düşünmez bizi,
Yani bize gitde yoldan sap diyor.

Ciğer kokusundan kediler sarhoş,

Geçmiyor günlerim dünyamsa zindan,
Zalim dünya beni bıktırdın candan,
Gelsede ölüme razıyım dünden,
Benim ölmeyince olmaz değerim.

Zalim laf anlamaz sözleri acı,

Ilık su havası,bülbüller öter,
Ağaçlar üstünden yükünü atar,
Yabani canlılar uykuya yatar,
Sitresle hüzünü atar sonbahar.

Küçük yaştan beri yazarım şiir,
Hayat felsefesi yaşama dair,
Dertler fırsat vermez olmuşam şair,
Bugün defterimde bu son şiirim.

Hep söylerler bana hep boşa yazar,

Pir Sultan Abdal'ım Şah'ların şahı,
Otuz yedi gülün neydi günahı,
Sürünsün yakanlar kalmasın ahı,
Nedense ben sana kıl oldum Sivas.

Pir Sultan Abdal'dan Yavuz'dan beri,

Gelirse başına her türlü bela,
Gelip bana sorma yaradan sor.
Eğer şükretmeden çıkarsan yola,
Dünyayı başına dar edene sor.

Sözlerim kendini bilmez herife,

Ömür tren bende rayı,
Üstümde yük günü ayı,
Kırık sazım keman yayı,
Buruk hava söyler dilim.

Ha! geçti geçecek arzum,

Gel kardeşim sana nasihatım var,
Haklıya sen hakver örme sen duvar,
Bak birgün bu güneş tersine doğar,
Bu dünya tersine döner olmaz mı?

Çok geç olur varamzsın farkına,

Elimde sigaram dumanım tüter,
Bitmiyor çile dert beterden beter,
Can geldi kıtlağa pes artık yeter,
Dünya nasıl dünya sana sorarım.

Anlamadım dünya sence hoşmudur,