Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Tok ne bilir aç olanın halinden,
Lal olan anlarmış lalın dilinden,
Ancak Mecnun anlar sahra çölünden,
Darda kalan bilir kalmayan bilmez.

Fakire bu dünya zindandır zindan,

İki bin on birin yir mi iki Mard'ı
Şiir klip yapma hevesi vardı,
Faruk Sinan Beye talimat verdi,
O gün benden bana kaldı bir anı.

Gebze ile İstanbul'dan ötede,

Bu dünyaya boşa gelmişim neden,
Daha neler çeker bu garip beden,
Onmasın dünyayı bana dar eden,
Anladım ki kıymet bilenim yoktur.

Kalbim temiz hemde deli doluyum,

Belki vatan aşkı, belki sevgili,
Vatan aşkı bayrağına saygılı,
İnceden inceye zarif duygulu,
Bilmez ki kimseler benim sevdamı.

Alem yapmak harem kurmak saltanat,
Bizde içki içmek belliki sanat,
Sarhoş olur uçar hayelci kanat,
İçince kendinden geçer hortumlu.

Durmaz içer sonra ayılmaz baygın,

Hatırlatır bir zamanlar köyleri,
Yola döker demlik dibi çayları,
Unut gayrı Gülizar sen bu huyları,
Söz dinlemez bizim hurdacı Gülizar.

Sabit fikir hemde inadı inad,

Asıl korku ölüm değil yorulma,
Sen önce dünyaya gelmeyi düşün.
Bir şey diyeceğim ama darılma,
Sen yaşamdan ibret almayı düşün.

Güvenlik güvenin bitmiş güveni,
Olmuş kaderinin boyun eğeni,
Öküz haylaz diyor çekmez düveni,
İçinden isyankar kul olmuş güven.

Dokuz yüzden altı yüze düşmüş maaşı,

Hep bilirdim dört ayaklı tilkiyi,
Gözetlerdi kümesde ki mevkiyi,
Yazdım bu sözleri şaşırma deyi,
Bizde çoktur iki ayaklı tilkiler.

Leş olmasa bile alır kokuyu,

La derse lo demez inadı inat,
Kendine inadı dünyada senet,
Huy çıkmaz can çıkar değildir sanat,
İnadı kendine gurur inatçı.

İnadı ipliğin düğümlü bağı,