Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Sorarım kendime neden böylesin,
Gerçekleri bilen yoktur söylesin,
Dostlar, akrabalar bayram eylesin,
Ben dostu, düşmanı görür gibiyim.

Ne kadar yaşarsan yaşa,
Yol bitmiyor koşa koşa,
Kızgın soba kızgın maşa,
Bir türlü ısıtmaz hayat.

Kalmaz dizlerin dermanı,

Bugün böyle bilmem yarın ne olur,
Elbet bir gün eden belasın bulur,
Sanmaki ettiğin yanına kalır,
Bir gün gelip dolaşınca anlarsın.

Alma nazlumlardan ahlı intizar,

Yaşamdan efsane fani dünyada,
Önce düşün sonra düşme feryada,
Çok güvenme hayır gelmez evlada,
Sana senden başka dostu arama.

Arsız olan bu dünyayı düşünmez,
Yıllar geçse yaşlansada aşınmaz,
Atmış gam kederi fazla eşinmez,
Alevsiz dumansız köz olur arsız.

Kopsa kıyametler dönse fırtına,

Samsunlu hemşerim Ali Ladikli,
Gam keder efkarı kalbinde saklı,
Değişmez dünyanın görünen şekli,
Bu dünya kimseye kalmazki Aliim.

Bitmez gariplerde çile sorunlar,

Dünya bir Daire ömürse gemi,
Gidersin sonsuza unutma hemi,
Düşünsene ölüp giden dedeni,
Hiç kimseyi üzme boşa aldanma.

Kalır sanma saltanatçı tahtını,

Çalarım çalarım ötmüyor sazım,
Söz dinlemez nesil oğlumla, kızım,
Keşke bu gidişatı görmese gözüm,
Bir türlü dünyaya aklım almıyor.

Yoktur hak,adalet kimler savuna,

Asla çalışmadan var olmaz yoktan,
Hırsızlık içine işlemiş çoktan,
Bazen bahsedersin haktan hukuktan,
Sizin Allah gözünüzü doyursun.

Nasılda bu kadar usandın candan,

Hak yarattı bizi fark etmez ırkın,
Cennet meleğinden yoktur bir farkın,
Yazarsam dillerden hiç düşmez türkün,
Tutulur dillerin lal olur Ayşe.

Gerçek arkadaşlık ne güzel ne hoş,