Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Bak halime acınacak haldeyim,
Cennet memlekette sanki çöldeyim,
Anla beni bir zavallı kul deyim.
Duymaz sesim bende kalır isyanım.

Derim nedir çare oldum beçare,

Öyle bakıp basit görme gözünde,
Kendinde bir şey var zannetme sende,
Hep yürürüm doğruluğun izinde,
Ben insanım çok marifet var bende.

Binme derim yalancının atına,

İki bin on birin yir mi iki Mard'ı
Şiir klip yapma hevesi vardı,
Faruk Sinan Beye talimat verdi,
O gün benden bana kaldı bir anı.

Gebze ile İstanbul'dan ötede,

Faruk kardeş benden dinle bu sözü,
Hainlerde olan utanmaz yüzü,
İnsanı çileden çıkarır bazı,
Nasihatım sana bilmeni isterim.

İyi olur kötü olur örneğin feste,

Tok ne bilir aç olanın halinden,
Lal olan anlarmış lalın dilinden,
Ancak Mecnun anlar sahra çölünden,
Darda kalan bilir kalmayan bilmez.

Fakire bu dünya zindandır zindan,

Zalim dünya banamı garazin kinin,
Anladımki yoktur imanın dinin,
Dünden haz almadım berbat bu günün,
Yeter artık yeter benimi gördün.

Geldi geçti ömür hasıl denilen,

Belki vatan aşkı, belki sevgili,
Vatan aşkı bayrağına saygılı,
İnceden inceye zarif duygulu,
Bilmez ki kimseler benim sevdamı.

Bu dünyaya boşa gelmişim neden,
Daha neler çeker bu garip beden,
Onmasın dünyayı bana dar eden,
Anladım ki kıymet bilenim yoktur.

Kalbim temiz hemde deli doluyum,

Kapıldım dünyanın intizarına,
Bilinmez ki ne olurum yarına,
İsyankârlık fayda etmez soruna,
Bilmem böyle nere gider bitginlik.

Yeşermedim kökenimden kurudum,

Mecnunu Leylaya götüren aşkı,
Aradım da bulamadım bir türlü,
Yıkık,viran oldu kabimin köşkü,
Bilmem neden gülemedim bir türlü.

Kirpikler perişan,gözler kan,çanak,