Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Tanrıya kulluk yap kula kul olma,
İyi düşün sonra saçını yolma,
Söz ile sohbetten geriye kalma,
Akıl sende bunu sonda düşünme.

Düşmüşe dar günü olmuşsa zindan,

Her iki gözünde camlı çerçeve,
Siliceksiz puslu gidemez eve,
Ne gerek dürbüne seni kim öve,
Sende bunu iyi bilensin Fidan.

Güneşe alerjisi hepten ters bakar,

Akıl mantık almaz başka ne deyim,
Yoktur tahammülüm bende böyleyim,
Adı üstünde fırsatçı ben ne söyleyim,
İnşallah rast gelmez işin fırsatçı.

Anlasada bilse insanlık derin,

İstersen sen oku üniversite,
Yine muhtaç olur bir, iki ite,
Unut dünü derim yarından öte,
Muhtaç eder fırsatçılık okulu.

Her gittiğim yerde çapulcu dolu,

Ölen ölür kalan kalır neyime,
Geride hatıra kalandır foto.
Övmekle yazmakla bitmez kelime,
Hasretle özlemi silendir foto.

Bir beni bilirdim bir daha varmış,
O da benim gibi garip Mahsuni,
Çileli zindandır dünyası darmış,
O da bizim köylü garip Mahsuni.

İnsan değil insan dürzü sınıflı,
Yanar döner bukalemun kılıflı,
Kurumuş vicdanlar kalpleri küflü,
Genellikle iş yerinde çok olur.

Görer kendisini dalın başında,

Eller bayram eder sazlı ve sözlü,
Garipse düşünür utangaç yüzlü,
İçinde dertleri sıralı gizli,
Kimselere geçmez sözü garibin.

Yok yatı yok katı yoktur araba,

Ömrümde görmedim böyle fetbazı,
Meğerse kuruymuş Çiğdem'in tuzu,
Elif ile Emin amcanın kızı,
Kendinde olmaza Faruk neylesin.

Yıkılmış kalbinin köşkünün katı,

Dünyada fakir örülmüş duvar,
Bir güneş var oda zengine doğar,
Yüzü soğuk fakirin, boran kar yağar,
Nedense gelmiyor yazı fakirin.

Hep yerinde sayar kalır geçemez,