Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Yirminci yüz yılda hele bu çağda,
Nedendir bilmem ki kula kul olduk.
Kentin ortasında sanmaki dağda,
Nedendir bilmem ki kula kul olduk.

Hep sözlerim dürütlüğe tarifim,
Ben böyleyim akıl almaz herifim,
Aç kalsamda dürüstlüktür şerefim,
Veren Allah dostum kula kul olma.

Akıl almaz yalakalar, yaftalar,

Yaşayamaz insan bu dünya darsa,
Anlamaz dinlemez zalimler körse,
Düşünmez kimseyi hep bana derse,
Kudurmuş köpeğe sorun mağana.

Kader ile kısmet gelirmiş haktan,

Bu mahkümlük ceza evinin dışında,
Hayat karmaşası terslik işinde,
Kış fırtına boran varsa başında,
Eli kolu bağlı hayata mahküm.

Açlıkla sefalet kuruşa muhtaç,

İnsan yaşatılır diri yakılmaz,
Uzaktan yakından dardan bakılmaz,
Hüner gibi madalyonlar takılmaz,
Benim hıncım lanet şeytan yobaza,
Halk dilinde derler ona abaza.

Meryem benim gibi binbir hallısın,
Gölge çökmüş,budaklısın dallısın,,
Hoş konuşur güler yüz bülbül dillisin,
Pek de çok olmamış güleli Meryem.

Dolaşsam dünyayı uğrasam Mars'a,

Metin kardeş benden sana nasihat,
Sense Kütahya'lı, ben ise Tokat,
İnsan insan olsun fark etmez fakat,
İnsan önce dürüst olmalı Metin.

Binmiş hayal gemisinin sırtına,

Sana sözüm sana kardeşim Hayri,
Yaştır bu ayaklar bıraksan gayrı,
Senin olmayanın sana olmaz hayırı,
Bilki sana fayda gelmez Mine'den

Bu ayaklar kokar bu işler yaştır,

Yasacılar doldurdular masayı,
Merak ettik meclisdeki tasayı,
Oku Çankaya'dan gelen yasayı,
Bizde emeklilik mezara kaldı.

Neyimiş Avrupa insan yasası,

Kısmet olup uğramadım Mardine
Cennet memleketin cennet yurduna,
Mehmet düşmüş sıla özlem derdine,
Gelmiş buralarda kalmış Mehmetim

Mehmet memleketi Mardini över,