Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Öyle kardeş varki baba yarısı,
Benim kardeşlerim şeytan sürüsü,
Siz hak verin size kalmış gerisi,
Kardeş ama kara baştan farkı yok.

Eller kardeşiyle gezer gülerek,

Alır gider ecel ferman dinlemez,
Dünya fani kör cahiller anlamaz,
Para mal mülk ölümleri önlemez,
Ne yazık ki ölüm acı bil kardeş.

Orda yoktur tahtın sarayın,

Acı poyraz eser çatmanın dere,
Tüter gözlerimde bizim kördere,
Üzülürüm köyden gelen habere,
Güzel baba yurdum viranmı olmuş.

Vardır bizde bir kaçtane ağalar,

Ne yapsam neylesem yoz oğlu yoza,
Atmış gam,kasaveti sanki boş koza,
Gerçeklerle ayan gelemez yüze,
Gitmez yaya dolmuşa biner kudurgun.

Ondan bundan yanlış alır öğüdü,

Kısıldım,büzüldüm sığmadım sana,
Hiç şasnsım olmadı kaderden yana,
Beden çile çeker yazık bu cana,
Aç gözünü bak sen kör müsün dünya.

Yoktur saltanatım,sosyal hayatım,

Şu yalan dünyada unut hasedi,
Allah verir insanlara muradı,
Fanidir dünyanın unutma adı,
Anlayıpta bunu bilse kör cahil.

Aç gözünü girme şetan koluna,

Hoş koku tomurcuk çiçekli bağlar,
Fırtına rüzgarlı püsküllü dağlar,
Görseydi halimi tek anam ağlar,
Öksüzüm ben bundan dar dünya.

Haykırsamda avaz avaz bağırsam,

Yirminci yüz yılda hele bu çağda,
Nedendir bilmem ki kula kul olduk.
Kentin ortasında sanmaki dağda,
Nedendir bilmem ki kula kul olduk.

Hep sözlerim dürütlüğe tarifim,
Ben böyleyim akıl almaz herifim,
Aç kalsamda dürüstlüktür şerefim,
Veren Allah dostum kula kul olma.

Akıl almaz yalakalar, yaftalar,

En sonunda şair oldu kulaktan,
Anlaşılmaz durum tıkandı yoktan,
Bilmem bedduadan bilmemki haktan,
Duymazsın sesleri sağırsın kulak.

Günde üç kez damlatırım damlayı,