Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Asla yalancıya kulak asmadım,
Hıncım zorbalara karşı susmadım,
Gerçek dosttan selamımı kesmedim,
Hep böyleyim Kendim Bildim Bileli.

Aldanma yalancı kısmet verendir,

İnsan bedeninden dağın odunu,
Düşünce tavırdan aldı adını,
Bazenden kaçrır işin tadını,
Adam olmaz senci benci ağası.

Babası, dedesi kendi almadı,

Düşündüm taşındım eski zamanı,
Şimdi gençlik dinlemiyor amanı,
Yaşlanınca olan hali yamanı,
Söz kâr etmez evde iki çocuğa,

Bir gerçek var ne gerek var havaya,
Kuru yağsız yemek sarar tavaya,
Yüzler gülmez hüzün çöker yuvaya,
Ne yaparsın elde avuçta yoksa.

Atamazsın sökük yırtık yamayı,

Dere tepe iki dağın arası,
Merak ediyorsan eğer neresi,
Canım tokatıma yakın burası,
Eser burcu burcu kokun Amasya.

Kızılca akyazı bağ bahçe içi,

Karanlık dünyanın aydınlık yolu,
Ben beni bileli okuldan geçer.
Zenginin fakire uzanan kolu,
Ben beni bileli okuldan geçer.

Eğri gider doğru gitmez,
Sevmez seni beş para etmez,
Adamı mal mülk adam etmez,
Paskal Ali paskal Ali.

Her zaman nefsine yondun,

Silah adam vurmaz aptala malüm,
Umurumda değil eceldir ölüm,
Çıkarcı insanda bulunmaz ilim,
Asil bizi vuran silah paradır.

Bir yanda zenginler bir yanda fakir,

Ararım bulamam şaştı feleğim,
İsterim her zaman haktan dileğim,
Gerçek doğru dostla dönmez bileğim,
Benim dostum benim gibi olmalı.

Doğru dürüst alnı açık ak yüzlü,

Bilene İnsanlık daha ölmedi,
Canım dedim dostum dedim olmadı,
Hiç kimseye güvenesim kalmadı,
Yanar döner binbir surat insanlar.

Niyetini suistimal eder atar kenara,