Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Ben seni sevmiştim sende beni sev,
Nasıl söner içimde ki bu alev,
Bir insana sebep yokken neden söv,
Senin için biten ömrüm boşuna.

Yeri geldi bu canımdan can verdim,

Dostu arkadaşı tanı düşmanı,
İyi düşün sonra olma pişmanı,
Bulatmaki berrak akan Çeşmeni,
Sana sende imkan senin elinde.

Gün olur bulaman kuru ekmeği,

Bana akıl verme cahilbudala,
Gaz verip durursun basmam pedala,
Gördüğün her şeyi getirme dile,
Bana şükretmeyi senmi öğreteceksin.

Ben severim Yüce Allah'ı Kuranı,

Ne deyim herşeyden hile kapansın,
Adam olmaz kör şeytana tapansın,
Mert dururken namert eli öpensin,
Kendini yorma dostum seni unuttum.

Aradın dar günümü fırsat bekledin,

Nedeyimki aklı kendinden büyük,
Senden iyi dağda dolaşan geyik,
İnsanlığa değil itliğe layık,
Sen kendini ne sanarsın dallama.

Karı gibi dedikodu laf yapar,

İçim yanıyor nedense,
Aldırmam ne denirse dense,
Bu dünya tersine dönse,
Ben tanımam senden başka.

Hem kışım hemde yazımsın,

Anlı açık yüzü akı neden susturur,
Kendi eder kendi belasını bulur,
Gitmez doğru yola şer ile yürür,
Bu yalan dünyada çok olur şerci.

Dilinde yalanlar elinde sopa,

Bir gün olsun doğru yolda göreyim,
Adam olmayanı neden arayım,
Doğru dürüst olki ben hak vereyim,
Bu dünyaya şerre koşmak içinmi geldin.

Sözde insansın herkes seni adamdan sayar,

İnsan bu kadarda yapmaz ayırım,
Ayrım yapanlara lanet diyorum,
İlk defa başıma geldi bu durum,
Ben gelince şerefsize gün doğdu.

Gece demez gündüz demez takipçi,

Güneş doğar dört bir yanı ısıtır,
Ay doğar geceye yıldız süsüdür,
Güzelim dünyaya ışık yansıtır,
Bütün canlılara özeldir dünya.

Güzel toprak verir bize nimeti,