Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Her canlı yaşamak için can adar,
Zaman gelir herkes can borcu öder,
Bir yaşından yetmiş yaşına kadar,
Gam keder dert çile ölümle biter.

Ne kadar yaşasanda önemli olan,

Kendi eder kendi bulur şaşırır,
Eliyle kendini derde düşürür,
Sonra pişman olur gözü yaşarır,
Eder bulur sonra kul olan insan.

Yıkarsın yaparsın koca binayı,

Zanneder dünyayı benimdir benim,
Hep böyle geçecek sanar her günüm,
Düşünmez dünyada kalsın bir anım,
İşte buna derler oldum delisi.

Tavır yapar işi gücü nispetle,

Galleş dünya sana aklım almıyor,
En yakın dostlarım kıymet bilmiyor,
Çekerim çekerim çilem dolmuyor,
Of üstüne of çekerim of artık.

Zalim tuttun iyileri unuttun,

Öküz olan saman yiyip sap sıçar,
İnsan gibi yaşamaktan kim kaçar,
Kuvvetli kuvvetsizi ezipte geçer,
Bu gidişat ne zamana kadar sürecek.

Kimilerinin açlıktan nefsi kokuyor,

Kocaeliden İzmire yolmu yapalım,
Neden yoktan körşeytana tapalım,
Dudağı bal kulakları küpelim,
Ben öyle değilim bilesin Nergiz.

Eğer varsa söyle senin sorunun,

Şimdiki insanlar birbirin yiyor,
Aç gözlü nankörler doymak bilmiyor,
Herkes şimdi varlıklıyı seviyor,
O eski insanlık nerede kaldı.

Şakşakçı mangalda külü bırakmaz,

Benim gibi çekmemiş çile,
Zengin diye gelir dile,
Yiyemezsin güle güle,
Dostum bu serveti nereden aldın.

Bir hayli kendimce düşünüp durdum,

Yeter artık can gırtlağa dayandı,
Şehit anasının yüreği yandı,
Sen gittin gideli düşman uyandı,
Arar olduk seni nerdesin Atam.

Sen gittin gideli olanlar oldu,

Ben inanmam asla beni övene,
Lanet olsun gıybetine sövene,
Huzur girmez gariplerin evine,
Kader gülmez talih gülmez şans gülmez.

Atarlar arkandan derler çulsuzsun,