Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Şimdiki insanlar birbirin yiyor,
Aç gözlü nankörler doymak bilmiyor,
Herkes şimdi varlıklıyı seviyor,
O eski insanlık nerede kaldı.

Şakşakçı mangalda külü bırakmaz,

Benim gibi çekmemiş çile,
Zengin diye gelir dile,
Yiyemezsin güle güle,
Dostum bu serveti nereden aldın.

Bir hayli kendimce düşünüp durdum,

Bülbüller tedirgin kuşlar tedirgin,
İnsanlar acayip olmuş kudurgun,
Bilmem nasıl olur yarın öbür gün,
Azgınlık başını almış gidiyor.

Yetiştiren biziz katı kabayı,

İmam Hüseyin'le, İmam Hasan'ı,
Hınzır Paşa Pir Sultan'ı asanı,
Unutmadık dünü, gelecek günü,
Yetti canımıza gel artık Ali'm.

Özenti, bezenti softalar doldu,

Sen bende aydınlık ararsan madem,
Kişi okumakla olmaz ki adam,
Önce düşün salisofudur dedem,
Ben senin sözüne güler geçerim.

Olma okumakla oldum delisi,

Mecbur hayat evladının hanımı,
Geçinmektir kaynanın konumu,
Kaynana der; ''Tanrım al bu canımı'',
Har, gür dedikodu gelin kaynana.

Süre gelir yıllar yılı bu illet,

Kim demiş ki dostum bu dünya güzel,
Hepsi senin olsun okuma gazel,
Zannetme kimseye değildir özel,
Gelen gelmiş giden gitmiş boşa aldanmış.

Hepsi senin olsun yok benim gözüm,

Bence akacak kan damarda durmaz,
Ancak kimse bunun farkına varmaz,
Ecel geldi ise ezrail adres sormaz,
Her şey Haktan gelecekten kaçılmaz.

Değer ver insana deme bana ne,

Gördüm rezaleti şaştım köyüme,
Bu mesajım adam olmaz dayıma,
Çağ kavga devri değildir dayı uyuma,
Gözün varsa köyü sana versinler.

Şahin ölmüş meydan kalmış kargaya,

Durmak kalmak ile fren paslanmaz,
Yollar çamur değil teker pislenmez,
Nedense bir türlü Rafet uslanmaz,
Duraktan al beni götür Rafetim.

At değildir servis sac ile demir,