Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Gül görünüp dalı diken bitenler,
Dedi kodu bülbül gibi ötenler,
Kocasına arka dönüp yatanlar,
Ölünce Mahşerde yeri olmazmış,

Hal hareket zorla tavır koyanlar,

Kendi eder kendi bulur şaşırır,
Eliyle kendini derde düşürür,
Sonra pişman olur gözü yaşarır,
Eder bulur sonra kul olan insan.

Yıkarsın yaparsın koca binayı,

Zanneder dünyayı benimdir benim,
Hep böyle geçecek sanar her günüm,
Düşünmez dünyada kalsın bir anım,
İşte buna derler oldum delisi.

Tavır yapar işi gücü nispetle,

Kul nankördür herşey Allahtan gelir,
Orda mal mülk geçmez dünyada kalır,
İnsan doğar büyür sonrada ölür,
Aç kalsamda dürüst ölür giderim.

Düzen bazlar gibi bilmem ki oyun,

Her canlı yaşamak için can adar,
Zaman gelir herkes can borcu öder,
Bir yaşından yetmiş yaşına kadar,
Gam keder dert çile ölümle biter.

Ne kadar yaşasanda önemli olan,

Gönderdiniz Veysel Muhammet metini,
Sıvazlayın deve kuşu itini,
Zalim bilmez iyinin kıymetini,
Kıymet bilmez taştan beter taş olsun.

Yalakadır emeline ulaşan,

İçimde bir sevda ateş körüktür,
Ne kadarda gülsem gönlüm buruktur,
Geçim telaş hayat dönen bir çarktır,
Dünya güzel ama ölüm acıdır.

Bir endişe bir telaş hayat yürüdü,

Sürünün kaldığı yerse ağıldı,
Çobanı şaşkındır sürü dağıldı,
Bu Alemde soysuzlar adam sayıldı,
Meydan tilkilere kaldı ne diyem.

Sen gibi kul hakkı yiyen kul olsam,

Zenginlere dostsun fakire düşman,
Sana gelmeyende gelende pişman,
Akılda durgunluk dolupta taşman,
Şaşkından şaşkınsın ne haber Dünya.

İstersende benim kahrimi çekme,

Anlı şanlı Bayrak çıksın semaya,
Şehit ölür Gazim düşer komaya,
Garibanın ekmeği yoktur yemeye,
Görev kutsal nerden çıktı bedelli.

Evlat sevindirir zengin babası,