Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Kısmet olup uğramadım Mardine
Cennet memleketin cennet yurduna,
Mehmet düşmüş sıla özlem derdine,
Gelmiş buralarda kalmış Mehmetim

Mehmet memleketi Mardini över,

Çare yoksa umutsuzsan yarına,
Göz dikerler pulun ile parana,
Farkirim derisen seni sorana,
Bu dünyaya neden geldin maskara.

Yokluk seni uzak koyar gözlere,

Yaşayamaz insan bu dünya darsa,
Anlamaz dinlemez zalimler körse,
Düşünmez kimseyi hep bana derse,
Kudurmuş köpeğe sorun mağana.

Kader ile kısmet gelirmiş haktan,

Bu mahkümlük ceza evinin dışında,
Hayat karmaşası terslik işinde,
Kış fırtına boran varsa başında,
Eli kolu bağlı hayata mahküm.

Açlıkla sefalet kuruşa muhtaç,

İnsan yaşatılır diri yakılmaz,
Uzaktan yakından dardan bakılmaz,
Hüner gibi madalyonlar takılmaz,
Benim hıncım lanet şeytan yobaza,
Halk dilinde derler ona abaza.

En sonunda şair oldu kulaktan,
Anlaşılmaz durum tıkandı yoktan,
Bilmem bedduadan bilmemki haktan,
Duymazsın sesleri sağırsın kulak.

Günde üç kez damlatırım damlayı,

Yirminci yüz yılda hele bu çağda,
Nedendir bilmem ki kula kul olduk.
Kentin ortasında sanmaki dağda,
Nedendir bilmem ki kula kul olduk.

Hep sözlerim dürütlüğe tarifim,
Ben böyleyim akıl almaz herifim,
Aç kalsamda dürüstlüktür şerefim,
Veren Allah dostum kula kul olma.

Akıl almaz yalakalar, yaftalar,

Sararmış gül benzi güller demeti,
Yağar üzerine hakkın rahmeti,
Sensiz dünya ben neyleyim cenneti,
Sırıtıp kokmayan gül neme lazım.

Buğday taneleri burçak başağı,

Güzeli görünce olurum sarhoş,
Cazibe gözleri güzeller çok hoş,
Yaşanmaz güzelsiz dünya bana boş,
Bu dünya güzelsiz neye yarar ki.

Leylasına Mecnun olmasa aşık,