Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Gerçek can dostuma koşar giderim,
Elin malı mülkü varmış niderim,
Azımla yetinir bayram ederim,
Elin para pulu neme gerekli.

Kim ister ki fakirliği yokluğu,

Ankara çankayada Halkın Vekili,
Atar tutar mangalda bırakmaz külü,
Kavgalı gürültülü oynar ikili,
Madara maskara olduk velakin.

Kimi nalına vurur kimi mıhına,

Uğursuz baykuşlar ötüyor bağda,
Tilkiler çakallar dolaşır dağda,
Yirminci yüzyılda hemde bu çağda,
Garip şaşkın meydan kaldı itlere.

Çıkar İnsanları ikiye böldü,

Tabiki her İnsan kimliğiyle hür,
Nedenki yalan dolan hayat sür,
İnanki yalancıları gördüm birebir,
Memlektete doğru İnsan kalmamış.

Çırpınırsın dostum dersin birine,

Bir Düşünüp vicdanına sormadın,
Gözün açıp garip halim görmedin,
Çok uğraştım bana kadro vermedin,
Al kadronu çal başına müdür bey.

Ankaradan seni aradı dayım,

Zengin ağa fakir köle,
Fakir benzer susuz çöle,
Göz önünde bile bile,
Rezalete dur diyen yok.

Kimi parapul içinde yüzer,

Ömre bedel ömür kattın,
Ne yazık bırakıp gittin,
Doğru kalktın doğru yattın,
En sonunda beni unuttun,
Razı sizden gönlüm benim.

Bizleri Dövmüştün ta yıllar önce,
Çocuk dövmek sana yakışır anca,
İyi düşün sırat yolu çok ince,
Canın cehenneme Osmanın Hasan.

Burhaz uşağındı sen bolu beyi,

Kırk bin Aleviyi kıran bir ite,
Katillere ne gerek var minnete,
Kim diyorki yavuz gitti Cennete,
Onun ecdadından şüphe ederim.

Eğer varsa katil yavuzu anan,

Güçsüzler yer güçlülerin taşını,
Karga çalar çarpar tek yer leşini,
Şükür olsun Allah bilir işini,
Haksızların kafasına taş düşsün.

Meydan kalmış üç beş tane adiye,