Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Kimsenin kimseye yoktur güveni,
Öküzler haylazdır çekmez düveni,
Unutmuş hatırlamaz seven seveni,
Güzel Memlekette huzur kalmadı.

Yapmacık tavırla gözmü boyanır,

Eğer varsa para pulla yerinen,
Hem yerinen iki yüzlü görünen,
Unutupta insanlığa erinen,
Öyle bir insanın huyuna lanet.

Dünya benim diyen ağzı açıklar,

La derse lo demez adi yalancı
Alevi olmam sadece bana olan hıncı,
Asırlardan süre gelir bu sancı,
Kin tutar içi karalı kavat.

İnsanlıktan asla geriye kalmam,

Nerde hani nerde doğru bir insan,
Neler çıkar neler derine insen,
İt sürüsü çoktur bunu bir bilsen,
İki ayaklı it ısırmasa şaşarım.

Yoktan gelir gözüne parmağını sokar,

Görür kendisini havada handa,
Beş para etmezde lekeli kanda,
Her nereye gitsem çoktur maganda,
Kendin bilmez İnsanlara şaşkınım.

Cahilin farkı yok kara dumandan,

Kim olursa vur yüzüne varısa ayıp,
Boş verme untma ne gerek deyip,
İnsanlar tok sözlü dünya acayip,
Hiç bir zaman hiç bir kulu incitme.

İyide olsa kötüde olsa dostunu tanı,

Şerle yatıp kalkıp şerle gezene,
Dur demiyor ezilenler ezene,
Vallahide hayret çarpık düzene,
Gerçek Hak Adalet böylemi olur.

Fakirlik yoksulluk engelden duvar,

Siyah zülüfleri sırma saçları,
Vurur bu kalbimi aşkın taşları,
Ceylan bakışları kara kaşları,
Gördüm ama böyle Güzel görmedim.

Allah'ım Her şeyiyle yaratmış özel,

Akıl almaz şercilerin şerini,
Hainler baş köşede alır yerini,
İnsanlar kurt olmuş yer birbirini,
Bu gidişle bu gidişat hoş değil.

Zalimler her yeri yakıp yıkıyor,

Kaşları karalı burnu hızmalı,
Sırma saçlar ceylan gözler süzmeli,
Güzel sana çok ağıtlar yazmalı,
Bal dudaklı bizim oralı güzel.

Her olur olmaz dala konmamış,