Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Özgecan'a yakışmadı bu ölüm,
Nasıl kıydın dinsiz İmansız zalim,
Daha ne diyeyim tutuldu dilim,
Özgecan'a yas tutuyor Türkiye.

İnsan değil bunu yapan yabani,

Bak şu kaderime karalı bahta,
İnsanlar iki yüzlü sahtemi sahte,
Hanımıda evlatıda çıkarsam tahta,
Yinede kıymetin yoktur Veysel'im.

İki ayak üstünde dizede gelsen,

Gönlüm vazgeçmez inattan,
Çile zindan bu hayattan,
Olur olmaz sümsük itten,
Yılma garip Veysel yılma.

Sakın kimseye dokunma,

Her İnsan Ana rahminde ürer,
Gelir bu Dünyaya bir hayat sürer,
Can çıkar bedenin toprağa girer,
Ölümden öteye yol bulamazsın.

Sade bu Dünyada dört bir yanın yol,

Kimi sağa çeker kimisi sola,
Girmişiz sonu yok çıkılmaz yola,
Halk olarak vermek lazım kol kola,
Zalimlere vermeyelim Meydanı.

Nefse yenik düştü paracı pulcu,

Nankör olan İnsanlıktan ne anlar,
Canlılar içinde sade İnsanlar,
Sersemle sürtükle dolmuş meydanlar,
Cirit atar zibidiler zübbeler.

Helede bu çağda yetişen gençler,

İnsanlar değişti nefisler azdı,
Herkes bir birinin kuyusun kazdı,
Şeytan galip geldi düzeni bozdu,
Bu zaman dost olma zamanı değil.

Hainden mazluma atılır kara,

Yanlış yolu fark edince çark ettim,
Zalim zorba dostumda olsa terk ettim,
Kırk üç yıldır bende şunu fark ettim,
Dünya bile zorbaların Dünyası

Güçlü olan güçsüzleri susturan,

Kaşları karalı burnu hızmalı,
Sırma saçlar ceylan gözler süzmeli,
Güzel sana çok ağıtlar yazmalı,
Bal dudaklı bizim oralı güzel.

Her olur olmaz dala konmamış,

Anlaşılmaz yezid şimirin şeri,
Talan etti dört bir yanı her yeri,
Zalimlerin zulmü ezelden beri,
Caniler cambazlar Bizi yıldırmaz.

İte göre bayram bizdeki acı,