Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Gönlüm vazgeçmez inattan,
Çile zindan bu hayattan,
Olur olmaz sümsük itten,
Yılma garip Veysel yılma.

Sakın kimseye dokunma,

Her İnsan Ana rahminde ürer,
Gelir bu Dünyaya bir hayat sürer,
Can çıkar bedenin toprağa girer,
Ölümden öteye yol bulamazsın.

Sade bu Dünyada dört bir yanın yol,

Kimi sağa çeker kimisi sola,
Girmişiz sonu yok çıkılmaz yola,
Halk olarak vermek lazım kol kola,
Zalimlere vermeyelim Meydanı.

Nefse yenik düştü paracı pulcu,

Yanlış yolu fark edince çark ettim,
Zalim zorba dostumda olsa terk ettim,
Kırk üç yıldır bende şunu fark ettim,
Dünya bile zorbaların Dünyası

Güçlü olan güçsüzleri susturan,

İnsanlar değişti nefisler azdı,
Herkes bir birinin kuyusun kazdı,
Şeytan galip geldi düzeni bozdu,
Bu zaman dost olma zamanı değil.

Hainden mazluma atılır kara,

Nankör olan İnsanlıktan ne anlar,
Canlılar içinde sade İnsanlar,
Sersemle sürtükle dolmuş meydanlar,
Cirit atar zibidiler zübbeler.

Helede bu çağda yetişen gençler,

İnatçı olan yanlış yoldan çarketmez,
Can çıksada huylu huyunu terketmez,
Evlat olsun karın olsun farketmez,
Nankör İnsan iyilikten anlamaz.

Yenmez zalimlerin ekmeği aşı,

Zalim Dünya alamadım tadını,
Büyüğü küçüğü erkek kadını,
Zamanında koyan koymuş adını,
Kahpe Dünya kahpelerin Dünyası.

Nedense dışlanırım dobra dilimle,

Geldim dünya sana geldim,
Şunu gördüm şunu bildim,
Bir kaç sözden örnek aldım,
Kahpeler deyyusu över.

Çoktur kişiliksiz kişiler,

Dert kederle düşünmeye başladım,
Uyudum uyandım seni düşledim,
Bilmemki ben ne günahlar işledim,
Zalim dünya senin kahrın çekilmez.

Yanar döner iki yüzlü insanlar,