Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Her İnsan Ana rahminde ürer,
Gelir bu Dünyaya bir hayat sürer,
Can çıkar bedenin toprağa girer,
Ölümden öteye yol bulamazsın.

Sade bu Dünyada dört bir yanın yol,

Kimi sağa çeker kimisi sola,
Girmişiz sonu yok çıkılmaz yola,
Halk olarak vermek lazım kol kola,
Zalimlere vermeyelim Meydanı.

Nefse yenik düştü paracı pulcu,

Nankör olan İnsanlıktan ne anlar,
Canlılar içinde sade İnsanlar,
Sersemle sürtükle dolmuş meydanlar,
Cirit atar zibidiler zübbeler.

Helede bu çağda yetişen gençler,

İnsanlar değişti nefisler azdı,
Herkes bir birinin kuyusun kazdı,
Şeytan galip geldi düzeni bozdu,
Bu zaman dost olma zamanı değil.

Hainden mazluma atılır kara,

Yanlış yolu fark edince çark ettim,
Zalim zorba dostumda olsa terk ettim,
Kırk üç yıldır bende şunu fark ettim,
Dünya bile zorbaların Dünyası

Güçlü olan güçsüzleri susturan,

İnatçı olan yanlış yoldan çarketmez,
Can çıksada huylu huyunu terketmez,
Evlat olsun karın olsun farketmez,
Nankör İnsan iyilikten anlamaz.

Yenmez zalimlerin ekmeği aşı,

Ne rezalet yiminci yüzyıl çağı,
Kedilerle doldu Aslan yatağı,
Sakın hak isteme yersin köteği,
Bu kadarmı ucuz insan pazarı.

Asıl hak adalet adam ayırmaz,

Görür kendisini havada handa,
Beş para etmezde lekeli kanda,
Her nereye gitsem çoktur maganda,
Kendin bilmez İnsanlara şaşkınım.

Cahilin farkı yok kara dumandan,

Nerde hani nerde doğru bir insan,
Neler çıkar neler derine insen,
İt sürüsü çoktur bunu bir bilsen,
İki ayaklı it ısırmasa şaşarım.

Yoktan gelir gözüne parmağını sokar,

Aç kalsanda bakmaz senin yüzüne,
Ortak olmaz derde ateş közüne,
Boş konuşur dikkat etmez sözüne,
Çok kaddardır iki ayaklı öküzler.

İşi düşünce sürüm sürüm sürünür,