Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Bağırsan haykırsan kimse duymuyor,
Hain zalim gidişata uymuyor,
Aç gözlü İnsanların gözü doymuyor,
Delirtti bizleri mal mülk sevdası.

Helalmı harammı sormadan yuttuk,

Dedikocuduya hiç bir zaman verme fırsatı,
Adam sanma olur olmaz her iti,
İş olan dan sonra olmaz kıymeti,
Alır satar seni takar daldan dallara.
Maskara eder seni bütün kullara.

Sözde kadın adamı eder ayar,
Ancak kendi söyler kendisi duyar,
Ben derim salatalık sende de hıyar,
Kendisini birşey sanar maymun suratlı.

Şerre daha fazla koşar aygır kıratlı,

Doğruluk dürüstlük kan ile göndür,
İnsanı hayata döndüren yöndür,
Önce içindeki ateşi söndür,
Sakın yeme kul Hakkından uzak Dur.

Sakın alma mazlumların ahını,

Bir lokma ekmeğe eziğiz ezik,
Acınacak halde durum çok yazık,
Olmaz olsun eğer böyleyse tüzük,
Söyle dostum kulun kulu olur mu?

Yoksulun üstünde duman kalkmıyor,

Halede kendince inat ediyor,
Modurdanır durur kime ne diyor,
Bilmemki sonumuz nere gidiyor,
Zalimin zulmünden kurtulmak çok zor.

Dokuz köyden kovarlar doğru olunca,

Her adamı adam sanma bakıp boyuna,
Ters gidersen huyu ile suyuna,
Vallahi şaşırdım ben bu oyuna,
Ne kadar zor insanlara yaranmak.

Dokunsam teline dertli öter sazım,

Özgecan'a yakışmadı bu ölüm,
Nasıl kıydın dinsiz İmansız zalim,
Daha ne diyeyim tutuldu dilim,
Özgecan'a yas tutuyor Türkiye.

İnsan değil bunu yapan yabani,

Bak şu kaderime karalı bahta,
İnsanlar iki yüzlü sahtemi sahte,
Hanımıda evlatıda çıkarsam tahta,
Yinede kıymetin yoktur Veysel'im.

İki ayak üstünde dizede gelsen,

Gönlüm vazgeçmez inattan,
Çile zindan bu hayattan,
Olur olmaz sümsük itten,
Yılma garip Veysel yılma.

Sakın kimseye dokunma,