Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Maksadı insanı işletmek aklı,
Her şey açık net ortada olurmu saklı,
Haksıza haksız de haklıya haklı,
Yalancıyı savunmak sanamı kaldı.

Şunu bilki dolu bardak ters durmaz,

Özgecan'a yakışmadı bu ölüm,
Nasıl kıydın dinsiz İmansız zalim,
Daha ne diyeyim tutuldu dilim,
Özgecan'a yas tutuyor Türkiye.

İnsan değil bunu yapan yabani,

Bak şu kaderime karalı bahta,
İnsanlar iki yüzlü sahtemi sahte,
Hanımıda evlatıda çıkarsam tahta,
Yinede kıymetin yoktur Veysel'im.

İki ayak üstünde dizede gelsen,

Gönlüm vazgeçmez inattan,
Çile zindan bu hayattan,
Olur olmaz sümsük itten,
Yılma garip Veysel yılma.

Sakın kimseye dokunma,

Her İnsan Ana rahminde ürer,
Gelir bu Dünyaya bir hayat sürer,
Can çıkar bedenin toprağa girer,
Ölümden öteye yol bulamazsın.

Sade bu Dünyada dört bir yanın yol,

Bir eli kaymakta bir eli yağda,
İnternet telefon bağlantı ağda
Yirminci yüz yılda hemde bu çağda,
Artık Moda oldu ceb Telefonu.

İstediğin yerde hazır anında,

Kötü yola kurban etme bu canı,
Hak bende Ademde kendini tanı,
Yaşamdan geriye kalan her anı,
Ne var ne yok herşey insandan geçer.

Budur hayat kursu Dünya bir okul,

İyiyse iyidir kötüyse kötü,
Ben bilirim iki ayaklı iti,
Dünyanın en hain rezil ibreti,
İnsanlardan başka zalim tanımam.

Nefsinin uğruna yakıpta yıkar,

İki yüzlü kullar dünyası fani,
Daha önce nasılsa bugünde aynı,
Bundan insanlığın büküktür boynu,
Ben kendi kendimi bildim bileli.

Nerde kaldı hani eski dostluklar,

Bir İnsana iyi der bel bağlarsın,
Sonra pişman olur yürek dağlarsın,
Söz Kâr etmez yaka yırtar ağlarsın,
Dört bir yanım iki ayaklı it dolu.

İnsan gibi İnsana değer ver değer,