Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Bir zaman komşumdu ama haindi,
Sanki patlamaya hazır mayındı,
İşi gücü dedikodu oyundu,
Yine geldi utanmaya yüz varmı.

İnsan tükürür mü baktığı yüze,

Hain dostla merhabayı sonladım,
Ne bir taraf tuttum nede yanladım,
Yobazlarda önce şunu anladım,
Var gücünle çalışsanda nafile.

Yaşayarak oldum insan sarafı,

Şu katil yavuzu savunan kişi,
Şer ile doğanın şer olur işi,
Doğruluk değilmi her şeyin başı,
Katilinde yalakası var imiş.

Ne zamandır katile müslüman denir,

Orta doğu kavruluyor ateşte,
Kargaların burnu kalkmıyor leşte,
Manyak oğlu manyak göz aç gör işte,
Diri diri adam yiyor yamyamlar.

Mazlum ahı alıp haram yiyerek,

Aç gözlü hesatlar tersine gider,
Kendin bilmez aptallara kim ne der,
Bu Dünyaya yalancılar hükmeder,
Yalan üzerine kurulmuş Dünya.

Herke haram yiyor helal yemiyor,

İyiyse iyidir kötüyse kötü,
Ben bilirim iki ayaklı iti,
Dünyanın en hain rezil ibreti,
İnsanlardan başka zalim tanımam.

Nefsinin uğruna yakıpta yıkar,

Kötü yola kurban etme bu canı,
Hak bende Ademde kendini tanı,
Yaşamdan geriye kalan her anı,
Ne var ne yok herşey insandan geçer.

Budur hayat kursu Dünya bir okul,

Bir eli kaymakta bir eli yağda,
İnternet telefon bağlantı ağda
Yirminci yüz yılda hemde bu çağda,
Artık Moda oldu ceb Telefonu.

İstediğin yerde hazır anında,

İki yüzlü kullar dünyası fani,
Daha önce nasılsa bugünde aynı,
Bundan insanlığın büküktür boynu,
Ben kendi kendimi bildim bileli.

Nerde kaldı hani eski dostluklar,

Bir İnsana iyi der bel bağlarsın,
Sonra pişman olur yürek dağlarsın,
Söz Kâr etmez yaka yırtar ağlarsın,
Dört bir yanım iki ayaklı it dolu.

İnsan gibi İnsana değer ver değer,