Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Başını Kaldırp bakmaz yukarı
Adam olmaz şerefsizin sakarı,
Takla atar eğer varsa çıkarı,
Kendini düşünen gavat işte bu.

Seni tavlar sana önden yol verir,

Doğrunun dürüstün sende yok yeri,
Hüküm sürer oldu şercinin şeri,
Böyledir değişmez ezelden beri,
Arsızın hırsızın Cenneti Dünya.

İyi kötü bir tutamam herkesi,

Bin dokuzyüz seksenlerde başladım,
Farkında olmadan günah işledim,
Olmayınca gece gündüz düşledim,
Gerçektende aptalmışsın Veysel sen.

İçtim bu güne kadar ta o zamandan,

Geçim telaş hayelleri yapalı,
Aylar oldu iş rayından sapalı,
Nere gitsem tüm kapılar kapalı,
Ah çekerek günmü geçer Arkadaş.

İyicene bu hayattan oldum yad,

İyi kötü dostla dolu her yanın,
Sefildir bedenin gariptir canın,
Çıkarına ters düşersen insanın,
Ağzın ile kuşta tutsan sevmezler.

Söz gelimi ne gerek var minnete,

İnsanı İnsandan soğutur diller,
Diken olur dost dediğin o güller,
Kendini düşünen çoktur benciller,
Bu kadarda acımasız insanlar.

Güneş olsa kendisine doğarlar,

Aç gözlü nankörler sonradan azar,
Kimisi aç gezer kimi tok gezer,
Her zaman güçlüler güçsüzü ezer,
Olmaz olsun Adaletin böylesi.

Yaşayan ölüyüz ama diriyiz,

Kurban olam Ali'm yezitler azdı,
Kendi adını benim kanımla yazdı,
Yobazlar caniler düzeni bozdu,
Ali'm Zülfikar'ı azcık bana ver.

Yezit acımıyor kimseye inan ki,

Ben inanmam abuk sabuk sözlere,
İki ayaklı yılandaki gözlere,
Benim sözüm utanmayan yüzlere,
Adam adam olurdu biraz vicdan olsaydı.

Boştur dünya Düşün öbür tarafı,

Hain bilse ölüm aman dinlemez,
Gamsız insan bu Dünyayı tınlamaz,
Bazı İnsan İnsanlıktan anlamaz,
İki yüzlü bir acayip İnsanlar.

Saptırmış herkesi malmülk para pul,