Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Geçim telaş hayelleri yapalı,
Aylar oldu iş rayından sapalı,
Nere gitsem tüm kapılar kapalı,
Ah çekerek günmü geçer Arkadaş.

İyicene bu hayattan oldum yad,

İyi kötü dostla dolu her yanın,
Sefildir bedenin gariptir canın,
Çıkarına ters düşersen insanın,
Ağzın ile kuşta tutsan sevmezler.

Söz gelimi ne gerek var minnete,

İnsanı İnsandan soğutur diller,
Diken olur dost dediğin o güller,
Kendini düşünen çoktur benciller,
Bu kadarda acımasız insanlar.

Güneş olsa kendisine doğarlar,

Aç gözlü nankörler sonradan azar,
Kimisi aç gezer kimi tok gezer,
Her zaman güçlüler güçsüzü ezer,
Olmaz olsun Adaletin böylesi.

Yaşayan ölüyüz ama diriyiz,

Kurban olam Ali'm yezitler azdı,
Kendi adını benim kanımla yazdı,
Yobazlar caniler düzeni bozdu,
Ali'm Zülfikar'ı azcık bana ver.

Yezit acımıyor kimseye inan ki,

Hain bilse ölüm aman dinlemez,
Gamsız insan bu Dünyayı tınlamaz,
Bazı İnsan İnsanlıktan anlamaz,
İki yüzlü bir acayip İnsanlar.

Saptırmış herkesi malmülk para pul,

Ben inanmam abuk sabuk sözlere,
İki ayaklı yılandaki gözlere,
Benim sözüm utanmayan yüzlere,
Adam adam olurdu biraz vicdan olsaydı.

Boştur dünya Düşün öbür tarafı,

Bilmiyerek yalan söyleyen kişi,
Habersiz her şeyden bilmiyor işi,
Doğruluk dürüstlük her şeyin başı,
Bile bile yalan söyler yalancı.

Halinden belli olur iki yüzlü olan,

Umutsuz bekleyiş meçhul bir hayat,
Dermansız derdime çare olmaz diyet,
Çekerim çileyi bitmiyor şayet,
Kader bana ben kadere kıl oldum.

Mecburmuyum kula kulluk yapmaya,

Yokluğunda içim ağlar kan kusar,
Beni ancak yârim bağrına basar,
Bu Dünyada ondan başka neyim var,
Ben o yâri incitemem üzemem.

Gece gündüz hayalimde görürüm,