Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Gün gelince ecel ferman dinlemez,
Herkesi bir tutar taraf yanlamaz,
Bilen bilir bilmeyenler anlamaz,
Azraile Can vermesi çok zordur.

Ne gerek var bu canıma gastime,

Ne fark eder hain erkek dişidir,
Sonuçta İnsan bedenimde kişidir,
Ancak dar düşünen cahil işidir,
Sabrın sonu selamettir bekle gör.

Her insanda arama hiç yoktur yürek,

Bu zalim dünyada önce dürüst ol,
İyi ol insan ol dost kazan bol bol,
Ölümle belli olur asıl gerçek yol,
Bedenini yutan toprak değilmi.

Mecbur hayat bu dünyaya gelince,

Düşünceden aklar düştü saçıma,
Bir türlüdür aklım almaz geçime,
Arada bir şeytan girer içime,
Bazen haber anlatamam ben bana.

Durduk yere isyan ile taşarım,

İnkârcı fetbazın yüzüne tükür,
Ehlibeyt Pirimizdir çok şükür,
Bu yola baş koymak güzel bir fikir,
Ehlibeyt yoluna baş koymuş Şükrü.

Ali'm Ali'm diye bağrım döverim,

Yaşıyoruz ama çilemiz dolmaz,
Yemesen içmezsen olmazsa olmaz,
Ölüm var bu Dünya kimseye kalmaz,
Bedenimde canım Bana Düşmandır.

Nefsimizdir bizi bize yâr eden,

Amansız aşk ile içim yanıyor,
Çaresiz derman yok yaram kanıyor,
Gözlerim kararıp başım dönüyor,
Beni benden alır gider hayalin.

Sarılam beline tutam elinden,

Basit görme sır doluyum,
Allah'ın dürüst kulyum,
Sen nankörsen ne biliyim,
Kazanmak yerine beni kaybettin.

Tavırığın anlamı yok yaşınla,

Bile bile doğru yoldan saparsın,
Nefis uğruna kör şeytana taparsın,
Ne yaparsan bu Dünyada yaparsın,
El ayağın şaşar hesap gününde.

Her derdine derman sandın paramı,

İnsan diyemezsin maymun heybetli,
Çoktur bizde çoktur koğu gıybetli
Konuştursan nankör sendende dertli,
Kalpten haset hesatlara inanma.

Yüze güler gelir dostum diyerek,