Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Ağrı dil yarası söyler hokkabaz,
Bakar eşin dostun hep yobaz yobaz,
Tok olanlar aç halinden anlamaz,
Yoksa paran pulun hayat toz duman.

Eşin dostun sever seni parayla,

Sanma biter düzenbazın oyunu,
Bir gün olsun hiç değişmez huyunu,
En yakın dostların kazar kuyunu,
Her olur olmazdan hayır bekleme.

İşine yararsan bağrına basar,

İnsan bedeninde gelmiş dünyaya,
Söz kâr etmez yam yam kabadayıya,
Hele bir bak dağdan inen ayıya,
İnsan bedeninde hayvan kılıklı.

Ormanı kesilmiş dağı kurumuş,

Şerre şer işe kol sıvar,
Tam bir davar oğlu davar,
Bir örneğide burda var,
Hem yalancı hem yalama.

Bile bile hemde ayan,

Tilki karga ortak itin leşine,
Aç gözlüler düşmüş nefsin peşine,
Karışırlar Yüce Allah'ın işine,
Hep reziller sahiplenmiş Dünyayı.

Birileri usanmaz haram yiyerek,

Bile bile doğru yoldan saparsın,
Nefis uğruna kör şeytana taparsın,
Ne yaparsan bu Dünyada yaparsın,
El ayağın şaşar hesap gününde.

Her derdine derman sandın paramı,

İnsan diyemezsin maymun heybetli,
Çoktur bizde çoktur koğu gıybetli
Konuştursan nankör sendende dertli,
Kalpten haset hesatlara inanma.

Yüze güler gelir dostum diyerek,

Ser vermez sırvermez kendin beğenir,
Akıllıyım diye içten sevinir,
Numarayla ağlar sızlar dövünür,
Her yerde her toplumda çok olur cambaz.

Sır vermez çıkar için canını adar,

Veresiye alıp peşin satılmaz,
Sözlerine çocukta olsa katılmaz,
Meydanlarda boş boş nara atılmaz,
Çoktur böyle huysuz dili uzunlar.

Gerçek İnsan kini örnek alırmı,

Eğerki ektiğin kurur bitmezse,
Eşin dostun seni mutlu etmezse,
Zamane Evlatına gücün yetmezse,
Her şeyi olduğu gibi kabül et.

Kendince ağayım paşayım dersin,