Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Ezer geçer gücü gücü yeteni,
Baykuş olup dal başında öteni,
İyiyi kötüyü olan biteni,
Bunca çile derdi yaz yaz bitmiyor.

Deli olup akıl baştan gitsede,

Geldi geçti bitti ömür,
Etten gömlek değil demir,
Kemir beni içten kemir,
Zalim Dünya yedin beni.

Ne bu çile ne bu hikmet,

Ehli insana gerek yoktur sakala,
Sözde kar etmiyor cahil akıla,
Güzel köyüm kaldın tilki çakala,
Koca köyü yedi yedi doymadı.

Leş bahane gezer rantın peşinde,

Nefret ettim böyle hayat kursuna,
Aç gözlüler yenik düşmüş hırsına,
Bazende bu Dünya döner tersine,
Zalimlerdir saltanatı sürenler.

Hainin hesatın kuyruğu uzar,

Çeker tarafına nefsine yontar,
Arama zalimde terazi kantar,
Hep bana diyerek kendine tartar,
Kardeşinde olsa zalim zalimdir.

Hain kendi ateşine boğulsun,

Bu milletin yarasını kanattın,
Sen kendini herkese kötü tanıttın,
Her şeyin bir sonu vardır unuttun,
Zalim dünya zalim sana kalmadı.

Vicdan yokmu olsanda bir asabi,

Akıl almaz mantık almaz,
Mazlum ahı yerde kalmaz,
Dur diyen yok böylede olmaz,
Utanmaz hainin yüzü kızarmaz.

Ben olsam girerdim yerin dibine,

Bazı insanlar derki Cehennem Cennet,
Ölümden kaçarlar etmezler minnet,
Her şey kalpten geçer sen öyle zannet,
Ölümden öteye yolmu var dostum.

Benim tek inancım Dindir İmandır,

İçen insan dinlemiyor amanı,
Çekme içerine kara dumanı,
Ölümle son bulur hayat romanı,
Zamansız ölüme yoldur sigara.

Sevgiliden beter olursun aşık,

Adamdır dediğim itten it oldu,
Yüce Allah'ım onun aklını aldı,
Kem sözü söylemek sanamı kaldı,
Kendini bilmezden gelen söze bak.

Bilmem bu şerefsizi kimler öğütler,