Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Tilki karga ortak itin leşine,
Aç gözlüler düşmüş nefsin peşine,
Karışırlar Yüce Allah'ın işine,
Hep reziller sahiplenmiş Dünyayı.

Birileri usanmaz haram yiyerek,

Önden gider şer kapısını açar,
Hiç bakmaz haline naçardan naçar,
Seni satar yarı yolda bırakıp kaçar,
Böyle şerefsizi ilk defa gördüm.

Sohpete ve söze düzene uymaz,

İncedir zariftir İnsanın kalbinin köşkü,
Var ise içinde Şüpheyle kuşku,
Mecnunun Leylaya yandığı aşkı,
Aşk yanar kalbinde közden ibaret.

Düşünki herşeyin ilacı sabır,

Veresiye alıp peşin satılmaz,
Sözlerine çocukta olsa katılmaz,
Meydanlarda boş boş nara atılmaz,
Çoktur böyle huysuz dili uzunlar.

Gerçek İnsan kini örnek alırmı,

İyiliği suistimal edendir nankör,
Neden durduk yere başa çorap ör,
Helede damarına basta öyle gör,
Dünyada insanın iyisi olmaz.

Eşim dersin dostum dersin yanlarsın,

Açtı gözlerini zannetti Cennet,
Akıllı insan dünyaya etmezki minnet,
Sen kendini yinede akıllı zannet,
İşte böyle geldi gitti efsane.

Bozuk zalim dünya düzen çarkı,

Deki dünya senden kim memnun kalmış,
Gelende gidende nasibini almış,
Ölüm son durağa giden tek yolmuş,
Gelenler umutsuz gidenler şaşkın.

Gelirsin gidersin sanki bir rüya,

Türlü nimetleri çok gördün bana,
Beden çile çeker zor eder cana,
Her zaman zalimden zorbadan yana,
Şerefsiz dünyaya gelmek istemem.

Bazen düşündükçe duruyor aklım,

Bitmez bir türlü matemim,
Bozuktur düzenim demim,
Dünya sanadır stemim,
Gelmek bir dert gitmek bir dert Dünyada.

Hayat buysa böyle olmaz,

Dünya sana başka diyeceğim yoktur,
İnsanlara ölüm korkusu şoktur,
Malesefki bitmez dert çile çoktur,
Gelirken güzeldir giderken zordur.

Ağlasam sızlasam duyulmaz sesim,