Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Sade akıllı insan çıkmaz rayından,
Asla geçmem rezillerin köyünden,
Vaz geçermi sandın huylu huyundan,
Çalar çarpar yine doymaz aç gözlü.

Kendini adapta etmiş harama,

İçen insan dinlemiyor amanı,
Çekme içerine kara dumanı,
Ölümle son bulur hayat romanı,
Zamansız ölüme yoldur sigara.

Sevgiliden beter olursun aşık,

Bu milletin yarasını kanattın,
Sen kendini herkese kötü tanıttın,
Her şeyin bir sonu vardır unuttun,
Zalim dünya zalim sana kalmadı.

Vicdan yokmu olsanda bir asabi,

Nefret ettim böyle hayat kursuna,
Aç gözlüler yenik düşmüş hırsına,
Bazende bu Dünya döner tersine,
Zalimlerdir saltanatı sürenler.

Hainin hesatın kuyruğu uzar,

Çeker tarafına nefsine yontar,
Arama zalimde terazi kantar,
Hep bana diyerek kendine tartar,
Kardeşinde olsa zalim zalimdir.

Hain kendi ateşine boğulsun,

Akıl almaz mantık almaz,
Mazlum ahı yerde kalmaz,
Dur diyen yok böylede olmaz,
Utanmaz hainin yüzü kızarmaz.

Ben olsam girerdim yerin dibine,

Yalandan yalancıdan uzak dur asla,
Varılmaz bir yere kalpteki pasla,
Bir damla der malı götürür tasla,
Hayır gelmez yalancıdan uzak dur.

Kendi işine geldiği gibi koyar kuralı,

Yalancıda yalan ölmez çürümez,
Her gün artar isyan öfke farımaz,
Tümden durur normal hayat yürümez,
Saygın İnsanlarda yalan olursa.

Aslanın ininde çakal kalamaz,

Emeklerim boşa bunca zorumda,
Doğruluktan kaybettim bu durumda,
Gözlerimle gördüm koca kurumda,
Yalakçılar kadro aldı bu sene.

Zaman işler yalancının lehine,

Sözlerim kimseye değil köyüme,
Adam olmaz halam bacım dayıma,
Böyle şeyler gitmez benim iyime,
Üç kuruşa oyu sattı yalaklar.

Adam diye el içine çıkarsın,