Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Harbi İnsan dürüstlüğü terketmez,
Önce söz veripte sonra çarketmez,
Olsa nolur olmasada farketmez,
Mertlik Bize Para puşta yakışır.

Nerde atıp tutup o söz verenler,

Hani dostum hani hak yemek yoktu,
Malmülk servet seni kaprise soktu,
Hani Müslümanın malı ortakdı,
Tutarım yakandan hesap sorarım.

Görünen bu komşusu açken kendi tok,

Yeter artık yeter senden çektiğim,
Beni kafesine alma Karabük.
Diyorsun askersin gururla övün,
Beni yerden yere çalma Karabük.

Gelenle hep gitmiş memnun kalmamış,

Ölüm haktır kaçamazsın kaçılmaz,
Zordur srat körüsünden geçilmez,
İnsanları ayrım yapıp seçilmez,
Kendini düşünür oldu insanlar.

Kardeşte olsa taraf tutmaz yanlamaz,

Bende sıradan bir kuldum,
Ne derman ne çare buldum,
Bıktım Candan deli oldum,
Yıldım Dünya senden yıldım.

Her İnsanı Adam sandım,

Hain bilse ölüm aman dinlemez,
Gamsız insan bu Dünyayı tınlamaz,
Bazı İnsan İnsanlıktan anlamaz,
İki yüzlü bir acayip İnsanlar.

Saptırmış herkesi malmülk para pul,

Ben inanmam abuk sabuk sözlere,
İki ayaklı yılandaki gözlere,
Benim sözüm utanmayan yüzlere,
Adam adam olurdu biraz vicdan olsaydı.

Boştur dünya Düşün öbür tarafı,

Bilmiyerek yalan söyleyen kişi,
Habersiz her şeyden bilmiyor işi,
Doğruluk dürüstlük her şeyin başı,
Bile bile yalan söyler yalancı.

Halinden belli olur iki yüzlü olan,

Umutsuz bekleyiş meçhul bir hayat,
Dermansız derdime çare olmaz diyet,
Çekerim çileyi bitmiyor şayet,
Kader bana ben kadere kıl oldum.

Mecburmuyum kula kulluk yapmaya,

Yokluğunda içim ağlar kan kusar,
Beni ancak yârim bağrına basar,
Bu Dünyada ondan başka neyim var,
Ben o yâri incitemem üzemem.

Gece gündüz hayalimde görürüm,