Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Yeter artık yeter senden çektiğim,
Beni kafesine alma Karabük.
Diyorsun askersin gururla övün,
Beni yerden yere çalma Karabük.

Gelenle hep gitmiş memnun kalmamış,

Ölüm haktır kaçamazsın kaçılmaz,
Zordur srat körüsünden geçilmez,
İnsanları ayrım yapıp seçilmez,
Kendini düşünür oldu insanlar.

Kardeşte olsa taraf tutmaz yanlamaz,

Hani dostum hani hak yemek yoktu,
Malmülk servet seni kaprise soktu,
Hani Müslümanın malı ortakdı,
Tutarım yakandan hesap sorarım.

Görünen bu komşusu açken kendi tok,

Harbi İnsan dürüstlüğü terketmez,
Önce söz veripte sonra çarketmez,
Olsa nolur olmasada farketmez,
Mertlik Bize Para puşta yakışır.

Nerde atıp tutup o söz verenler,

Uzatmış sakalı uzatmış saçı,
Zamane gençliği bayırın açı
Tabiki hepsi değil sade bir kaçı,
İnsanlıktan anlamaz şimdiki piçler.

Kulağında küpe burnunda hızma,

İnsem derinlere gerçekler acı,
İste Allah'tan derde derman ilacı,
Şükretki dünyaya gelmişsin hacı,
Dünya içinde başka Dünya arama.

Gerçeği söyleyince bana sus dersin,

Rahat huzur İnsanların elinde,
Diken bitmiş kıraç dağın gülünde,
Akrep gibi zehir dolu dilinde,
Dünya güzel ama İnsanlar zalim.

Cennetin içinde arar Cenneti,

Bir gün olsun tek bir huzur vermedin,
Ben ermedim murada sende ermedin,
Arifeyi gösterdin Bayramı göstermedin,
Dünyayı burnumdan getirdin zalim.

Her şeyi tersine yapar zamansız,

Gerçekler ordadır değildir burda,
Şaşırma yanarsan ateşte narda,
Bıkmış usanmışım kalmışım darda,
Dünya senden bir şey anlayan varmı.

Dostum gerçek Dünya sanma burayı,

Yetişemez oldum çile geçime,
İkide bir ateş düşer içime,
Genç yaşımda aklar düştü saçıma,
Dünya zalim hayat beni yoruyor.

Yalan değil gerçek her şeyim ayan,