Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Yeter artık yeter senden çektiğim,
Beni kafesine alma Karabük.
Diyorsun askersin gururla övün,
Beni yerden yere çalma Karabük.

Gelenle hep gitmiş memnun kalmamış,

Ölüm haktır kaçamazsın kaçılmaz,
Zordur srat körüsünden geçilmez,
İnsanları ayrım yapıp seçilmez,
Kendini düşünür oldu insanlar.

Kardeşte olsa taraf tutmaz yanlamaz,

Harbi İnsan dürüstlüğü terketmez,
Önce söz veripte sonra çarketmez,
Olsa nolur olmasada farketmez,
Mertlik Bize Para puşta yakışır.

Nerde atıp tutup o söz verenler,

Uzatmış sakalı uzatmış saçı,
Zamane gençliği bayırın açı
Tabiki hepsi değil sade bir kaçı,
İnsanlıktan anlamaz şimdiki piçler.

Kulağında küpe burnunda hızma,

Hani dostum hani hak yemek yoktu,
Malmülk servet seni kaprise soktu,
Hani Müslümanın malı ortakdı,
Tutarım yakandan hesap sorarım.

Görünen bu komşusu açken kendi tok,

Bin dokuzyüz seksenlerde başladım,
Farkında olmadan günah işledim,
Olmayınca gece gündüz düşledim,
Gerçektende aptalmışsın Veysel sen.

İçtim bu güne kadar ta o zamandan,

Geçim telaş hayelleri yapalı,
Aylar oldu iş rayından sapalı,
Nere gitsem tüm kapılar kapalı,
Ah çekerek günmü geçer Arkadaş.

İyicene bu hayattan oldum yad,

İyi kötü dostla dolu her yanın,
Sefildir bedenin gariptir canın,
Çıkarına ters düşersen insanın,
Ağzın ile kuşta tutsan sevmezler.

Söz gelimi ne gerek var minnete,

İnsanı İnsandan soğutur diller,
Diken olur dost dediğin o güller,
Kendini düşünen çoktur benciller,
Bu kadarda acımasız insanlar.

Güneş olsa kendisine doğarlar,

Aç gözlü nankörler sonradan azar,
Kimisi aç gezer kimi tok gezer,
Her zaman güçlüler güçsüzü ezer,
Olmaz olsun Adaletin böylesi.

Yaşayan ölüyüz ama diriyiz,