Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

İnsanlar değişti nefisler azdı,
Herkes bir birinin kuyusun kazdı,
Şeytan galip geldi düzeni bozdu,
Bu zaman dost olma zamanı değil.

Hainden mazluma atılır kara,

Kimi sağa çeker kimisi sola,
Girmişiz sonu yok çıkılmaz yola,
Halk olarak vermek lazım kol kola,
Zalimlere vermeyelim Meydanı.

Nefse yenik düştü paracı pulcu,

Köpek olan vazgeçmez pok yemekten,
Gözünü açıp baş kaldırmaz kemikten,
İnsana en güzeli iyi ol demekten,
Bir nusübet bin nasihattan iyidir.

Bilmiyorsan bir bilene sorsana,

Dedikocuduya hiç bir zaman verme fırsatı,
Adam sanma olur olmaz her iti,
İş olan dan sonra olmaz kıymeti,
Alır satar seni takar daldan dallara.
Maskara eder seni bütün kullara.

Bağırsan haykırsan kimse duymuyor,
Hain zalim gidişata uymuyor,
Aç gözlü İnsanların gözü doymuyor,
Delirtti bizleri mal mülk sevdası.

Helalmı harammı sormadan yuttuk,

Sözde kadın adamı eder ayar,
Ancak kendi söyler kendisi duyar,
Ben derim salatalık sende de hıyar,
Kendisini birşey sanar maymun suratlı.

Şerre daha fazla koşar aygır kıratlı,

Kaideye bile almam deliyi,
Bunamış kudurmuş çekmiş baliyi,
Havlatmadan dolan derim çalıyı,
Affetmez ısırır kuduz karabaş.

Hep alışmış bedavaya beleşe,

Doğruluk dürüstlük kan ile göndür,
İnsanı hayata döndüren yöndür,
Önce içindeki ateşi söndür,
Sakın yeme kul Hakkından uzak Dur.

Sakın alma mazlumların ahını,

Dört ayaklı itten korkmaya ne gerek,
İki ayaklıyı şımartırsın severek,
Ne olur ne olmaz edersen merak,
Kuyruksuz it ısırırsa şaşırma.

Hain dosta dost diye can adandı,

Halede kendince inat ediyor,
Modurdanır durur kime ne diyor,
Bilmemki sonumuz nere gidiyor,
Zalimin zulmünden kurtulmak çok zor.

Dokuz köyden kovarlar doğru olunca,