Ben böyle bir kıyamet görmedim
adı ben ile başlıyor
sonu ben ile bitiyor
ben bu zulmü daha önce gördüm
adı hiçliğe sürüyor
sonu bir kıyamete benziyor
Sevgili gönül hanemin helali
Üzülme sen sevgili
Bu ilk mapusluk ilk tutsaklık değil
Yine prangalar paslanır elbet
Yine gökyüzünü kucaklar yüreğimiz
Yine biz karşılıklı gülümseriz
Ey sevgili
Gönül kurbandır aşka
Aşkın gönüldeki adı sensin
Uykularım düşlerinle düğümlü
Boyanmışım hasretinle alkanlara
Gülüm biz hak yolunda
Körlerin asaları olmak isterdik
Doğru yolu bulabilmeleri için
Işık olmak isterdik karanlığa
Yusuf olanların kuyularını
Her an aydınlatmak için
Benim gönlüm yananların gönlü
O yananlar ki gönülde aşk taşır
Aşka düşüp yanmamak elde mi
Aşkın gözyaşı kalbin tek sırrıdır
Uyuyanlar bilsin de uyansın artık
Seven sevdiğine beni affet der mi
Dememeli belki de lüzumu yok
Seven sevdiğinin afettiğidir zaten
Yine de ben diyorum beni affet sevgili
Çünkü sana dair her şeyin lüzumu var
Senden özür dilemek küçültmez beni
Döner durur içimde aşkın ateşi,
Bir semah ki, suskunlukla yanar.
Ne söz kalır, ne beden bilir kendini,
Gönül döner, hakikate uyanır.
Ay gibi doğar geceme nurun,
Biz farklıyız canım sevdiğim
Şiir tutturmuşuz seninle aşkla
Biz aşkın ederi kadar masum
İnan senin için atıyor kalbim
İnanmıyorsan hasretinle yokla
Seni kendimden çok seviyorum
Koşardık sabahı karşılar gibi,
Adımlarımızda isyan, gözümüzde şiir.
Dünyayı biz kuracaktık yeniden,
İnançla tutardık yıldızları bir bir.
Göz göze gelmek bile sarhoş ederdi,
Geceye sorarım:
“Senin içinde saklı olan kimdir?”
Susar, ama yıldızlar fısıldar:
“Aradığın, sende gizlidir.”
Bir damla yağmur düşer toprağa,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!