Sinan Bayram Şiirleri - Şair Sinan Bayram

Bir varlık seslendi içimde,
Adı sendi — ya da ben, bilmiyorum.
Zamanın suskun yüzünde
Bir iz bıraktı nefesin:
“Sevgili vardın diye var oldum…”

Gözlerin bir yangın, içime düşen,
Geceyi delip de gönlümü üşüten.
Bir damla bakışla har olmuş beden,
Bilsen ki sevda nasıl da yakar.

Sözlerin rüzgâr, serin mi serin,

Yandım — ama kül olmadım.
Çünkü cehennem,
bir yer değil, bir hatıradır.

Adımlarım yankılandı taş dairelerde,
her yankı bir itiraf gibiydi.

Gözlerin değdi — dünya sustu.
Bir an, bütün zaman eridi avuçlarımda.
Adını söyledim içimden,
ve kalbim, bir yıldız gibi yandı.

Tenin, bir yaz gecesinin sıcağı;

Bir kıvılcım düşer sessizliğe,
Su ürperir — aynasında yeni bir ışık.
Biri yanmak ister,
Diğeri söndürmek bilmez.

Ateş der ki: “Var olmak, yakmaktır.”

Bir sessizlik var, çekirdeğin kalbinde,
Ne büyük, ne küçük — yalnızca olmakta gizli.
Bir titreşim başlar, zamanın öncesinden,
Bir bakış kadar kısa, bir sonsuzluk kadar derin.

Biz miyiz bölünen, yoksa atom mu bizde çözülür?

Aylar, göğün takvimine dizilmiş
On iki ayrı bilgeliktir;
Her biri, insan ruhunun başka bir yüzünü
Sessizce aydınlatır.

Ocak, yeni başlangıçların soğuk ama dürüst aynasıdır;

İçimde kapalı odalar var,
anahtarları rüyalardan dökülür.
Her kapının ardında
başka bir ben, başka bir evren uyur.

Aynalar birbirine bakar,

Sen gülümsediğinde,
Tanrı bir kez daha var olmayı seçiyor evrende.
Işık dönüyor, taş sessizleşiyor,
Ben yeniden düşünceye karışıyorum.

Aşk —

Sen mi bendin, ben mi sendim,
Bir aynanın iki yüzü müydük,
Yoksa aynı yokluğun yankısı mı?
Aşk, zamandan önce doğan bir soru belki —
Yanıtı olmayan bir varoluş nedeni.