Bir sözcük düştü dilimden,
adı sendi — rüzgâr aldı,
gökyüzüne savurdu.
Belki bir yıldızın kalbine değdi,
belki bir kuşun kanadına.
Her doğan çocuk,
Zamana bırakılmış narin bir emanettir;
Kimileri bu emaneti taşır,
Kimileri kendi yükünün altında
Nefes bile alamaz.
Kaldığın yerde üşüyor zaman,
Bir sessizlik çökmüş cümlelerime.
Gözlerin yok artık uykularımda,
Yastığıma sinmiş vedaların hece hece.
Adını andıkça titriyor dilim,
Kaldı gözlerinde bir son baharın,
Soldu gülüşlerin, sustu baharın.
İçimde kırılmış sevda duvarın,
Ayrılık düşürdü bizi yarından.
Bir veda sözünde yandı geceler,
Bir sonbahar akşamıydı, rüzgâr susmuştu,
Ağaçlar dökerken sessizce hüznünü,
Adını fısıldadı yüreğim usulca,
Gelmeyecek birini bekler gibi ürkek,
Bir şarkının yarım kalan notasında.
Bir sessizlik çöker sensiz akşama,
Sanki zaman da seni arıyor.
Gözlerim takılır boş bir cama,
Her damla, içime seni çağırıyor.
Rüzgâr adını fısıldar durur,
Bir zaman gülüşünle açardı bahar,
Şimdi her mevsimde eksik bir yanım.
Adını andıkça yüreğim ağlar,
Söyle, hangi aşkla geçer bu zaman?
Gözlerin denizdi, ben kıyı oldum,
Bir ölümde bulursunuz beni
hayata susamış anlarda
bir hayatta bulursunuz beni
ölüme susamış anlarda
bu nasıl bir illet ki beni eritti
bu erime bana ölümü özletti
Anladım evet son uykumu çoktan vermiştim
Şimdi kan uykusu bastırıyor
Ağır çatışma altında benliğim
Çok arkadaşımı şehit verdim
Mermilerim teker teker bitiyor
Gücüm gibi
Bir bakışın düştü gönül teline,
Titredi içimde gizli bir rüya.
Adını yazdım her bir cümleme,
Aşkınla doldu gece ve dünya.
Gözlerinde bir deniz, sonsuz, derin,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!