Ey hayat, ırmağından bir kez su içtikten sonra susuzluğumuzu ölüm giderir oldu.
Bizi misafir gibi ağırlamadın, acılarla uğurladın.
Gökkuşağı dünyasında arafta kaldık; ne sana ne de ölüme yakışamadık.
Bir çizgi eğri olsa rahatsız olurum,
Bir kelime fazla, bir nefes eksik —
Düzen ararım kaosta,
ama düzenin kendisi en büyük kaos.
Bir gülün yaprağında noksan bir renk,
Sen şimdi bana öyle bakıyorsun
Ben anca hürriyetime kavuşmuşum
Sen kalkıp bu rahatlığıma şaşırıyorsun
Vurulmaktan hiç korkmuyormusun diyorsun
Sen gözlerinden habersizsin herhalde
Hiç düşündün mü güzel kız
Bir sabahın ilk ışığıyla gülümser yüzüm,
Rüzgâr tenime dokunur, serin ve masum.
Gökte kuşlar dönerken özgürce,
Kalbimde hafif bir kıpırtı: mutluluk.
Bir çocuk gülüşü gibi temiz,
Mutluluk, gürültüyle gelen bir sevinç değil —
sessizliğin içinde fark edilen bir denge hâlidir.
Ne coşkunun doruğunda yaşar,
ne de yokluğun kıyısında…
O, iki an arasındaki ince çizgide durur.
Artık okunmuyor yazılar kitaplar
Sayfalar kararmış yara almış
Avuç içine yazılsa da satırlar
Göz kör olmuş kulak sağır kalmış
Artık acılar belalar okunuyor
Herşey bir fikir verir
Bir fikir versin sana olan aşkım
Mutluluğu düşün mesela
Mutluluk fikrin olsun
Mutlu ol mutluyum ben sonra
Mutluluğun şiirlerime ilham verir
Bir sabah uyanmak sebepsiz neşeyle,
Gönlün hafif, yüreğin sükûnetle…
Pencereden süzülen bir ışık gibi,
İçine doğan huzur — mutluluk gibi.
Bir çocuğun gülüşü geçerken yoldan,
Asi yürek
tanır mı kör kurşunu
hani nakış nakış aşk olsa
yürek yangını tanır bu vurgunu
Dağların yamacında bir hayat
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!