Ben dağınık bir cümle iken Kalktım, Sana şiir oldum... Her nefeste yeniden, Aynı heyecanla başlıyor idi kalemim; Şairler seni anlatsınlar diye zamanı aştım da geldim. Ve anladım ki... Ben de seni anlatamamak için yazıyorum. Kelimeler durup durup tökezliyor dudaklarımda, Susmak bile Senin adını çağırıyor bazen. Ben, anlatmayı denedikçe eksilen bir hikâyeyim; Sen, her seferinde tamamlanan bir anlam... Zamanın kıyısından bakıyorum sana; Ne geçmişe sığıyorsun, Ne geleceğe. Şimdi dediğim her şey... Biraz da senden ibaret.
HiçKayıt Tarihi : 13.11.2026 00:57:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!