Ben dağınık bir cümle iken
Kalktım,
Sana şiir oldum...
Her nefeste yeniden,
Aynı heyecanla başlıyor idi kalemim;
Şairler seni anlatsınlar diye
zamanı aştım da geldim.
Ve anladım ki...
Ben de seni anlatamamak için
yazıyorum.
Kelimeler durup durup
tökezliyor dudaklarımda,
Susmak bile
Senin adını çağırıyor bazen.
Ben, anlatmayı denedikçe eksilen bir
hikâyeyim;
Sen, her seferinde tamamlanan bir
anlam...
Zamanın kıyısından bakıyorum sana;
Ne geçmişe sığıyorsun,
Ne geleceğe.
Şimdi dediğim her şey...
Biraz da senden ibaret.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta