Kapı çalıyor.
Her bir vuruş,
yüreğimi söküyor.
Beni,
meçhul rüzgârlar önüne serilmiş
bir mevtâ kılıyor.
Yüreğimde bir ses.
Bir ay doğuyor.
Gözlerimde bir hasret sedâsı.
Amansız bir feryat ki,
hadleri çiğneyen Hızır’ın apansız târikinde,
refikinin o hudutsuz recâsına
secde ediyor.
Minnet mi edecekmişim
o zâlime?
Sekrime hâkim olmuş,
dehr-i devrâna mahkûm olana.
Sükûtu kınından çektiğim gün,
gaflete olan bilenmişliğim
mevcudiyette “Kün” emrinin kudretine
şahit kılacaktır.
Eyvallah.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta