DERYÂ-YI HÛN Şiiri - Hiç

Eğer bir gün nefessiz kalırsam, bil ki sîneme çektiğim hasretinin dikenli zakkumudur. Olur da bir gün çeşmin uzak ufuklara meyl ederse, her bir gamzende kalemimin kırıldığını unutma. Bir gün bastığın turâb sevdanı âleme şahit tutarsa, bil ki o vakit turâbı cismime libâs etmişimdir. Kokladığın güllerin kanlı cânından bir libâs biçer, yine rûhuna giydiririm. Okuduğun her kelâmın, hatminde duran o nokta olurum; çeşmine değdiğim yerde katlime ferman kılarım her cümleyi. Uykunda dahi rüyalarını kıskanır, demlerini rûhuma inci nakşeder gibi nakşederim. Rûhun hüsününü her lahzamda tesbîh-i dilimde zikreder, aşk ile bâğ-ı muhabbete girerim. Zikrim zâhirime şahit, bâtınıma sırr-ı nihândır. Ben o sırrı ifşaya geldim; sükût kesse de nefesimi, demden geçip, Hû’ya geldim. Ben ben derken, birden uzanan menzilin basılan turâbı oldum. Vefâ derler dost aşkına: feryâd eden bülbülün maşukunun kanında boğulması haram mıdır şimdi? Sen söyle.