Mahmut’um, Mahmut’um, güzel Mahmut’um!
Yıllarca gelmeni bekledim durdum.
Hasretin vuslata dönüşüverdi;
Yüce Rabbim seni bizlere verdi.
Yaklaşık otuz yıl geçti aradan,
Yazmaya, çizmeye, yorum yapmaya
Ara veriyorum; asla son değil!
Dostlarımdan ayrı pek kalmamaya
Söz veremiyorum; elimde değil!
Herkese teşekkür, selam ederim
Dost bildiklerimi içten severim;
Özümde hisseder, acı söylerim...
Yalanı, riyayı hep reddederim;
Selâmın alırım, ‘Eyvallah! ’ derim.
Dost bildiklerime duâ ederim;
Bahtına küserek sakın ağlama,
Sahte dostluklara hiç bel bağlama;
Gülecektir bir gün senin de yüzün,
Yok olacak elbet keder ve hüzün...
Ne yaparsın, elden bir şey gelmiyor,
Sevilen, sayılan, yakın arkadaş
Hem de güvenilen hatta bir sırdaş,
Değeri bilinen, özde gönüldaş
Dosttur; bu tanımı pek iyi belle!
Düşman olmayana ille ‘Dost! ’ deme;
Gökyüzünde dolaşan melekler kadar güzel,
Esprisi, kişiliği iç açıcı ve özel,
Birlikteliği coşku, ortamı saygı dolu,
Söyleşisi anlamlı, yüreği sevgi dolu,
Duyarlı ve ayarlı tüm yaklaşımlarıyla,
Hâlâ yutuyorsun güzel R’leri
Marifetmiş gibi yineliyorsun!
İncelik, kibarlık taslıyorsun ya
Dili rendeleyip katlediyorsun!
Gel, diretmeyelim hata etmede
Öyle bir dalar ki devede kuduz
Umulmadık anda, sinir oluruz!
Kimseye kötülük etmesek bile
Çekeriz boş yere bir hayli çile!
Zamana, zemine kızmak boşuna;
Dilin, dinin, ırkın, cinsin, inancın,
Rengin, şeklin, harsın ne fark eder ki...
Elbet can, beden ve ruhla insansın;
Yaradan’ımız bir, zaman mekân bir...
Bayrağın, ulusun ayrıcalığın;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!