İnsan dediğin
en çok kimle susarsa,
oraya kurar içini.
Kimin gözünde kaybolduysa,
kimin sesinde yankılandıysa kalbi,
İçime öylesine bir davetti benimkisi.
Bir gülüşlük, bir nefeslik ikramdı işte.
Giderken ruhumu söke söke gitmek niye?!
Çocuktum.
Sabah uyandım, daldım oyuna.
Yaşlı bir bilge,
koyarak elini başıma,
fısıldadı kulağıma:
"Oğlum, unutma!
Gözlerimde geçmişin yorgunluğu,
Yüreğimde adımların yankısı.
Yaşamla ölüm buluştu içimde.
Sevdiklerim gitti,
Ama eksilmedim.
Hangi çiçek verir rengini, bilmem;
hangi ateş sıcaklığında tenini?
Özledim cennetim,
özledim cehennemim.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!