Orhan Gülaçar Şiirleri - Şair Orhan Gülaçar

Turkuaz, Türk'ün rengi...
Selçuklu'dan Osmanlı'ya,
Türk mimarisinde vardır izi,
Bereket, huzur, güzellik simgesi,
Süslemelerde parlayan,
Türk mavisi denince akıllarda,

Küçücük parmaklarını salladı!
Minicik gözlerinle baktı.
-Sen dedi efendi ;
Dürüstlük yüzünden başıma neler geldi bilir misin?
İnsanların bana verdiği acılar yüzünden Pinokyo oldum.
Yine de insanlara,

Boş ver kaybedişlerini
Belki de gerekliydi!
Derslerden biriydi!
Açılır ruhunun kapısı,
Yeniden fısıldar hayat.

Yalnızlığın bedeni çok geniştir.
Gelip yüreğe oturduğu zaman,
Başka kimseye yer kalmaz.."

Seviyorum seni
Yüksek dağlara bakar gibi
Hasret _______
Seviyorum seni
Derin bir kuyuda su gibi
Susuz ________

Herkes;
kendi içinde yaşıyor
Kendi ruhunda yazıyor
Yaşam kitabını.
Herkes kendi içinde açıyor
Kendi içinde seçiyor

Herkesin kapısı biraz kendine benzer
Aslı kapıdır ama huyu insana benzer
Yorgun düşer zamanla ağırlaşır
Vücut ölçüleri değişir sığmaz yerine
Her zil sesi varlığın müjdesidir
Bazen ulaşılmaz olur çilingir ister

Sevgi koşulsuz ve içten gelir,
Asıl sevgi sorumluluk bilmektir.
Sevginin ticareti olmaz, her an özeldir,
En büyük hediye mert bir yürektir.

Dağ köyünde doğmuştu,
Nedeni yoktu, olamazdı...
Erkek olsa da önemli değildi !...
Lastik ayakkabılarındaki kelebek resmiydi farkları...
Engebeli dağların yamaçlarıydı onların oyun alanları...
Annesi ona kırkılmış koyun yünü verirdi,

Çocukluğumuzdan bu yana
Kim bilir, kaç kez ilikledik kıyafetlerimizi.
Tek bir düğme kopsa,
Tüm ahengimiz bozulurdu ,
Utanır kapanır saklanırdık .