Orhan Gülaçar Şiirleri - Şair Orhan Gülaçar

Turkuaz, Türk'ün rengi...
Selçuklu'dan Osmanlı'ya,
Türk mimarisinde vardır izi,
Bereket, huzur, güzellik simgesi,
Süslemelerde parlayan,
Türk mavisi denince akıllarda,

Yalnızlığın bedeni çok geniştir.
Gelip yüreğe oturduğu zaman,
Başka kimseye yer kalmaz.."

Seviyorum seni
Yüksek dağlara bakar gibi
Hasret _______
Seviyorum seni
Derin bir kuyuda su gibi
Susuz ________

Küçücük parmaklarını salladı!
Minicik gözlerinle baktı.
-Sen dedi efendi ;
Dürüstlük yüzünden başıma neler geldi bilir misin?
İnsanların bana verdiği acılar yüzünden Pinokyo oldum.
Yine de insanlara,

Boş ver kaybettiklerini.
Belki de gerekliydi !
Derslerden biriydi !
Açılır ruhunun kapısı,
Yeniden başlar hayat...
Hadi baştan:

Herkes;
kendi içinde yaşıyor
Kendi ruhunda yazıyor
Yaşam kitabını.
Herkes kendi içinde açıyor
Kendi içinde seçiyor

Gençliğini yaşarken usandığın bu hayat,
Yarın geç kaldığın için doyamadığın bir özleme dönüşecek.
Eksilen her yüzde, veda ettiğin her insanda
Ve 'bizim' sandığımız her şeyde;
Kaybolacağı günü bekleyen birer emanet taşıdığımızı anlayacaksın.

Çocukluğumuzdan bu yana
Kim bilir, kaç kez ilikledik kıyafetlerimizi.
Tek bir düğme kopsa,
Tüm ahengimiz bozulurdu ,
Utanır kapanır saklanırdık .

Değer bilirsen
Sırtında taşır deniz
Göz yaşını sırrını taşır
Yemeğini aşını tuzunu taşır
Martının kanadına yükler
Sevdanı taşır deniz.

Sen aşk..
Mavi mutluluk
Uzaklara götürür seni o mavilik
Denizlere bakar dalar gözlerin,
Sevdiklerin gelir peş peşe
İnsanlar gibi geçer gider dalgalar