Orhan Gülaçar Şiirleri - Şair Orhan Gülaçar

Nefes alın derin derin
Dağlar kelebekler çiçekler
Bu hava bu deniz bu orman hepsi sizin
Gülümseyen yüzleriniz ile
İnsanlara tatlı sözlü diliniz ile
İnsan ayırmayan terbiyeniz ile

Birçok yelkenlim var .
Katlayıp atıyorum yüzüyorlar .
Yelkenlerini açmış gidiyorlar ...
Rüzgarda ne güzelde gidiyorlar
Bazıları gözyaşlarıyla
Bazıları kahkahalarla yazılmış . ,

İster bir selam ver
İstersen bir duygu yükle
Önemli olan doğru yöne ,
Tereddüt etmeden yüreğini kilitlemekte !
Şafaklarda yüzen Alsancak, Anafartalar
Hürmet ile Zübeyde Hanım,Alaybey

Bu akşamda sessiz,
Deniz de benim gibi ;
Kıpırtısız kimsesiz.
Ritm tutuyor yüreğim,
Sandalın pancar motoruna pata... pata.... pata...
Nefes nefes içime "Sen" çekiyorum .

Bir zamanlar anti emperyalist üç genç vardı.
Tam bağımsız Türkiye hayal ediyorlardı .
6. Filoyu kovdular ...
Düşüncelerini suç olarak görenler ;
Hiçbir cana kıymayan gençlere ,
Üç darağacı kurdular - üç tabure koydular .

Sonbaharda rüzgar, yaprakların dallardan ayrılıp toprağa karışmaya hazır olup olmadığını sormaz !
Mağrur olma , senin de yapraklardan ne farkın var ?

Yarım kalan yaralı hatıralar
Kapıyı pencereyi kapatsan da
Kokusunu duyduğun
Ihlamur çiçeklerine benziyor
Aşk da öyle;
Kapatsan da yüreğinin kapısını

Baba evi herkesin evi
Çocukların evinde herkes misafir !..

İçimden sana doğru akan ,
bir Nehir var !
Anlatamadığım bir şeyler var !
Yoksa "Deniz !" sen misin ..?
Sahile uzanan kayalıklara çarpan
dalgaların beyaz köpükleriyle çıkardığı nefes gibi içimden yüreğimi hoplatan iç sesim "Yoksa ben misin ? "

Yaşadığımız şu hayatta
Haksızlıklarla karşılaştığımızda
Kendinize hemen hata yüklenmeyin.
İnsan ,kendi içinde barındırmadığı duyguları tanıyamaz.
Bize gelip de sana kim yanlış yaptı ,
İçindeki öfke duygularının birikmesine kim neden oldu ,